Stryjem, do Oporu

[don Enrico]

Zamilkłem w ciszy podążając za rowerownikami. Z zazdrości coś mnie skręcało, przecież to wszystko "moje" tereny ; Kruszelnica, Urycz, Isaje, Ilnik, Karpatckie, Libuchora, Matków ........
Może kiedyś uda się tam wrócić ?

Heniu, spuść ciśnienie, pytaj śmiało, przecież i tak wszyscy wiedzą, że jesteś nabijacz;-)

.

Ponieważ już wszyscy wiedzą że jestem nabijaczem, to bez oporu zapytam o co miałem zapytać.
Czy przypadkiem na Stryju nie widzieliście takiej łodzi ?
Ivan_6741.jpg
.
Bo mniej więcej w tym czasie Ivan z Romkiem robili spływ po Stryju.
Może coś się rzuciło w oczy ?
...
Pozwoliłem też sobie zrobić prostą odręczną mapkę z Waszą trasą, która pozwoli "polskim" Bieszczadnikom zorientować się w jakich fajnych klimatach podróżowaliście tuż na styku z Bieszczadami
.
trasaW.JPG
.
Dzięki Wojtku za podzielenie się wrażeniami, które w pewnych sytuacjach są pozytywnym spojrzeniem do przodu.

[Wojtek Pysz]

Może kiedyś uda się tam wrócić ?

Nie wątpię, że tak.

Czy przypadkiem na Stryju nie widzieliście takiej łodzi ?
Ivan_6741.jpg

Nie, nie widzieliśmy na Stryju żadnych "przedmiotów obcych". Ale tylko ok. 20% trasy przebiegało w takich warunkach, że było widać powierzchnie wody. Przyczyny niewidoczności to ścinanie łuków przez drogę, krzaki przy brzegu, niesubordynacja uczestników - odjazdy z doliny Stryja w Bieszczady i inne.

[Piskal]

W Stryju urodził się Kornel Makuszyński, ale wątpię, czy w rzece. Rodzenie w środowisku wodnym w roku 1884 nie było chyba jeszcze rozpowszechnione.
Natomiast magazin jest obłędny Pamiętam takie z czasów mojego dzieciństwa. Te wagi, te witrynkii! Ale liczydła to nie było nawet w sklepie u śp. pani Maślińskiej w Toporzysku.

[długi]

"Potem długo, długo nic. Potem piękny widok na Ilnik, dolinę Stryja i Beskidy Skolskie. A po chwili w drugą stronę na Stryj prawie pod nogami."
No po to człek się trudzi pod górkę...
Pięknie...

[Wojtek Pysz]

Spod cerkwi widać płaskie dno doliny, zajęte pod uprawy i zbocze, na którym teraz zbiera się siano.


Dużo dobrego siana, to dobrze nakarmione w zimie bydło, to dużo smacznego mleka. Po skoszeniu siano musi trochę wyschnąć. Aby szybciej schło, trzeba je przewracać. Potem się grabi i ustawia w kopy.


Przyjemnie było z daleka popatrzeć, jak ta dziewczynka grabiła. Trochę gorzej byłoby wziąć grabie i tak godzinami pracować.


Tutaj magazin był elegancki i podpisany, za to nieczynny.


Pojechaliśmy więc do sąsiedniego, który był może mniej elegancki, ale za to czynny. Przed sklepem stolik i ławeczki dla konsumentów.


W większości wiejskich sklepów można napić się na miejscu piwa lub kwasu chlebowego. Piwo na końcu świata, dobre i zimne, po złoty osiemdziesiąt na nasze - i jak tu nie pić?


Oprócz stolika przed sklepem, są też stoliki wewnątrz. W sklepie można kupić prawie wszystko oraz obejrzeć telewizję. Z ikon wiszących na tle welonu-szala z ukraińskimi haftami, porządku pilnują Chrystus Nauczający i Bogarodzica.

[Wojtek Pysz]

Następną wsią, do której chcemy dojechać, jest Libuchora. Z doliny Hnyłej do Libuchry można jechać na wiele sposobów. Im wyżej w głąb doliny się zajedzie, tym wyższym miejscem przekracza się grzbiet miedzy tymi dolinami. Krańcowy wariant to droga przez Starostynę. Ten wariant zostawiamy jednak turystom pieszym i PeteFijałowskiemu. Wybieramy wariant przedostatni, przez wzgórze 981 pod Starostyną.


Ruszamy pod górę. Wszędziedojeżdżający sianowóz z naturalną klimatyzacją.


Już widać Starostynę. To tylko 2 kilometry.


Punkt decyzyjny. Może jednak na Starostynę?


Skręciliśmy jednak lekko w lewo ...


... na trawers przez 981.


Nie wiadomo, którędy byłoby łatwiej. Najpierw trafiliśmy na bagna (zdjęć nie ma, cała uwaga poszła na to, jak przez nie przeleźć). Potem było mocno pod górę.


Pod pretektsem robienia zdjęć, każdy co chwilę przystawał i ten z góry robił zdjęcie temu, co na dole.


A ten co na dole, robił zdjęcie temu, co na górze.


Dobrą okazją, aby przystanąć, było stado pasących się krów.


Nie można też było zaniedbać udokumentowania, skąd tu przyszliśmy.


Po wdrapaniu się na grzbiecik Czerynia, dalsza podróż przez 981 do miejsca biwaku przebiegała już na pedałach. Miejsce na biwak wybraliśmy tuż nad Libuchorą, z widokiem na główny grzbiet Bieszczadów Wschodnich. Spodziewaliśmy się zobaczyć stąd Pikuj, ale nie było go widać. Nie udało się też dokładnie określić - mimo próby telefonicznej konsultacji ze znawcami terenu - co przed nami widać.


Po przyjeździe do domu przy pomocy mapy i materiałów pomocniczych ustaliłem, że widać było Nondag, Ostry Wierch, Wielki Wierch, Żurawkę, Starostynę i Drohobycki Kamień. Ale czy na pewno?

[Wojtek Pysz]

Miejsce obozowania najczęściej fotografowane jest rano, po noclegu. Po przybyciu zazwyczaj jest już trochę ciemno i myśli sie o spaniu i jedzeniu a nie o zdjęciach.


Spakowani do drogi.


A drogę mamy przyjazną: z górki, sucho i bez przeszkód terenowych.


Mieszkańcy jadą w górę. Konikiem po siano. Motocyklem po mleko. Tylko nie wiem, po co pieski biegną.


Po 15 minutach od startu wjeżdżamy do Libuchory.


Wieś położona jest malowniczo nad potokiem o tej samej nazwie.


A we wsi odchodzi stare ...


... a przybywa nowe. Ogrom tej budowy wróży, że będzie tutaj hotel na tysiąc miejsc.


"Dolna" cerkiew w Libuchorze.


Pożegnanie z Libuchorą.

[Wojtek Pysz]

Przypomnienie: https://www.gpsies.com/mapOnly.do?fi...reenLeave=true


Wczoraj opuściliśmy na chwilę dolinę Stryja by pohasać po zboczach Bieszczadów. Teraz wracamy na rzeczny szlak w Wysocku Wyżnym. W ten sposób mamy opuszczony odcinek doliny Stryja między Wysockiem Niżnym a Wyżnym o długości 13 km. Droga z Boryni do Matkowa jest nowa, dobrze zrobiona, gładka jak stół. Jedziemy do Matkowa.


Cerkiew w Matkowie jest chyba najładniejszą z widzianych po drodze. Typ bojkowski, z ośmiobocznymi kopułami o czterech załamaniach nad prezbiterium i babińcem i o pięciu załamaniach nad nawą. Gonty na kopułach i nad sobotami zmieniono wprawdzie na blachę, ale to blacha starodawna, niebłyszcząca. Wkrótce będzie jakieś nabożeństwo. Pod sobotami czeka już młoda parafianka w czerni.


Po chwili przyjdzie druga, starsza. Potem trzy kolejne. Przed wejściem do cerkwi zakładają chustki na głowę, jeśli wcześniej nie miały. Obserwujemy wchodzącego mężczyznę. Nie, nie musimy mieć nic na głowie.


We wnętrzu cerkwi, na stoliku przed ikonostasem leży ikona związana z obchodzonym aktualnie świętem, którą wierni całują po wejściu do świątyni.


W Matkowie Stryj zrobił się już taki wąski. Przypominam, że jedziemy pod prąd;-)


Już prawie południe, a my nie byliśmy jeszcze w żadnym magazinie! Ten jest i podpisany i otwarty.


Drugie śniadanie było dzisiaj skromne.


Z Matkowa jedziemy 5 kilometrów na południe ruchliwą drogą M-06, potem szybko uciekamy z dróg i wjeżdżamy w tzw. przełom górnego Stryja. Rzeka przeciska się tu wąską, krętą doliną między wzgórzami. Tutaj nadrabiamy opuszczona wczoraj wieczorną toaletę.


Z naszej łazienki mamy taki widok w górę rzeki.


Na przełomowym odcinku cały czas jest droga, którą spokojnie można przejechać rowerem lub czołgiem.


Przełom się skończył, dojechaliśmy do nieistniejącej wsi Karlsdorf. Barszcz Sosnowskiego rośnie tu dwa razy wyższy od chłopa.


Do drogi utwardzonej dojeżdżamy we wsi Klimiec. Mamy jechać na południe, ale podjeżdżamy kilometr na północ, by obejrzeć cerkiew.


Rowery zostają przy drodze. Cerkiew jest otwarta, ale w konfesjonale odbywa się spowiedź. Nie chcemy przeszkadzać, jedziemy dalej.

[Wojtek Pysz]

Errata do http://forum.bieszczady.info.pl/show...l=1#post174057

Było:

Cerkiew w Matkowie jest chyba najładniejszą z widzianych po drodze. Typ bojkowski, z ośmiobocznymi kopułami o czterech załamaniach a nad prezbiterium nawet o pięciu.

Powinno być:
Typ bojkowski, z ośmiobocznymi kopułami o czterech załamaniach nad prezbiterium i babińcem i o pięciu załamaniach nad nawą.

[Wojtek Pysz]

W Klimcu główna droga prowadzi na przełęcz Werecka i dalej na Zakarpacie. My trzymamy się Stryja i skręcamy w lewo, w kierunku wsi Żupanie. Przed nami jakieś ładne góry, których nie udało się zidentyfikować.


Wieś Żupanie.


Jedziemy w kierunku ostatniej wsi w dniu dzisiejszym i ostatniej wsi w dolinie Stryja.


Ta wieś, to Wierchniaczka, dawniej Wyżłów.


W Wierchniaczce zachował się sklep należący do kooperatywy. Jest jakis pusty i smutny. Poza tym nie ma kwasu chlebowego;-)


Ale za to koło drzwi wisi tabliczka z godzinami otwarcia i cenna informacja - godziny odjazdów autobusu do Lwowa.


Jedziemy do drugiego sklepu. Od wschodu nadciągają ciemne chmury.


W drugim sklepie był kwas i wszystkie inne rzeczy. Było też ciekawe towarzystwo. Michał z Tucholki, pracujący tu w lesie podarował nam mapę rejonu skolskiego.


Zaprasza też wszystkich, którzy tu bywają do siebie, do Tucholki, podając adres (ul. Zielona 63) i potwierdzając zaproszenie własnoręcznym podpisem.