W listopadzie w Bieszczadzie

[Sroka]

Według mapy niedaleko powinno znajdować się jeszcze miejsce po cerkwi i pozostałości cmentarza, mam nadzieję,że to właśnie to miejsce znalezliśmy
DSC01102zmnok.jpg

Wracaliśmy w zamyśleniu do auta , zastanawiając się jak wyglądało tu , gdy mieszkali tu jeszcze ludzie

Wieczór był bezchmurny,było jeszcze zdecydowanie jasno więc zdążyliśmy bez problemów doklądnie obejrzeć kapliczkę Synarewo
DSC01114zmnok.jpg

Dzień chylił się ku końcowi ale nadal było widno namówiłem więc brata,żeby odwiedzić jeszcze kamieniołom Huczwice, który kiedyś miałem okazję dokładnie obejrzeć ze Zbyszkiem1509. Owszem udało się jeszcze z punktu widokowego pstryknąć parę fotek ale powrót do auta odbył się już po ciemku
DSC01120zmnok.jpg

Wspaniały dzień pełen wrażeń skończył się, ale przed nami jeszcze pięć dni w Bieszczadach

[Sroka]

Wstał następny piękny dzień,delikatnie rześki ale bezchmurny i bezwietrzny, jedziemy do Żubracze i powędrujemy na Hyrlatą, auto zostawiamy przy szlakowskazie na drodze do Solinki i startujemy.
Scieżka pnię się dość ostro pod górę więc szybko robi się nam ciepło

DSC01131zmnok.jpg

Póki co trasa jest dość monotonna ale wystarczy postarać się i można zawsze znalezć coś ciekawego

DSC01136zmnok.jpg
wśród tych drzew można kręcić "potworne" filmy

Już wcześniej zwróciłem uwagę na pewną prawidłowość: na większości mijanych polan stały samotne świerki tak jakby były przygotowane do świątecznej dekoracji
DSC01143zmnok.jpg

Zachwyciła mnie Wielka Polana, taka samotna w otoczona drzewami , pewnie pięknie pachnie tu trawa gdy latem słońce przygrzeje

DSC01139zmnok.jpg

No i tak doszliśmy do tabliczki z napisem Hyrlata, poleżeliśmy, posililiśmy się, pooglądaliśmy lekko zamglone widoki i trzeba było wracać.
DSC01145zmnok.jpg

Po drodze zmieniliśmy pierwotny plan powrotu tą samą drogą i skręciliśmy do Solinki, po drodze natknęliśmy się na dość nietypową tabliczkę
DSC01152zmnok.jpg

Tak więc poszliśmy w stronę Solinki, podążając początkowo za małymi znaczkami, które skończyły się w połowie, na szczęście dość łatwo trafiliśmy do doliny. Kiedyś przygotowana trasa edukacyjna była totalnie zarośnięta a z leżącej tablicy informacyjnej dowiedzieliśmy się,że znajdujemy się w miejscu gdzie 70 lat temu znajdowały się pola uprawne
DSC01159zmnokok.jpg

I tak doszliśmy do polany gdzie tylko słońce i szmer strumyka, a jedynym świadkami historii pozostały stare drzewa owocowe
DSC01161zmnokok.jpg

Idąc dalej weszliśmy na utwardzoną drogę i skierowaliśmy się na stary cmentarz, gdzie "wieczny odpoczynek" kołatał się w myślach
DSC01166okok.jpg

Na sam koniec pożegnał nas drewniany dziwoląg wyrastający z drzewa na cmentarzu
DSC01175zmnok.jpg

Pozostało nam deptać drogą do auta ale sympatyczny pan myśliwy z dobrej woli sam zatrzymał się i zaproponował podwózkę.
I jak zawsze cudowny dzień pełen wspaniałych chwil

[Sroka]

Nastał nam wtorek,niby dzień jak co dzień a tu połowa urlopu już mija. Naczytałem się o urokliwym miejscu jakim jest Dwernik Kamień, ale tak sie plany układały,że jeszcze nie byłem, wię dzisiaj tam pójdziemy. Możliwości wejscia jest kilka, my wybraliśmy z Zatwarnicy.
Na dzień dobry po drodze odwiedziliśmy cmentarz w Berehach
DSC01190ok.jpg

Parkujemy przy Chacie Bojkowskiej i po małym rekonesansie kierujemy się do wodospadu

DSC01195ok.jpg

Następnym punktem na trasie jest cmentarz poległych żołnierzy

DSC01203ok.jpg

Mały popas i po niedługim marszu jesteśmy na Dwerniku, jak dotychczas podczas naszych listopadowych wędrówek nie spotykaliśmy innych turystów, za to dzisiaj kumulacja: dwóch starszych panów z lornetką starało się odgadnąć widoczne szczyty i chłopak z dziewczyną niezadowoleni z braku przejrzystości powietrza.
Muszę przyznać,że i panorama z Dwernika jak i sam szczyt zauroczyły mnie
DSC01205ok.jpg

DSC01208ok.jpg

DSC01213ok.jpg

Posiedzieliśmy, pozachwycaliśmy się i pomału wracamy.
W Zatwarnicy rozglądamy się po cmentarzu,odwiedzamy miejsce po cerkwi

DSC01230ok.jpg

i miejsce po młynie
JPEG_zmnokok20181106_142834_5326524181086969986ok.jpg

Dzień minął szybko ale uroczo, były górki,był las, była wioska-było fajnie

[Sroka]

Tak i po roku przyszedł nam wreszcie czas na Magurę Stuposiańską, grzecznie jak przystało uiściliśmy opłatę u sympatycznego pana w kasie i po krótkiej rozmowie pomaszerowaliśmy na podbój.
Dzisiejszy dzień również słoneczny, co prawda z rana rześki ale to tylko zapowiedz pięknej pogody, która nas rozpieszczała w tym roku jak w poprzednim.
Na samym początku szlaku mijaliśmy rozpadający się płot,ciekawe co za nim? A tam zakazana roślina Barszcz Sosnowskiego, ciekawa i niebezpieczna roślina

DSC01235ok.jpg

szybkie selfi i idziemy dalej w swoim kierunku, jak zawsze byłem pod urokiem lasu i jego wyglądu

DSC01242ok.jpg

Sam szczyt Magury zapamiętałem jako "ciasny" i zalesiony ale bardziej utkwił mi powrót z niej do Przysłupia, bardzo klimatycznie

DSC01244ok.jpg

Ale jeszcze niżej czekały na nas zarastające pastwiska, w pełnym słońcu, nagrzane i z widokami na połoninę Caryńską, nie mogliśmy odmówić sobie postoju w takim miejscu. Było przepysznie

JPEG_20181107zmnok_110710_7455368950109517787.jpg

ponieważ już kiedyś odwiedziliśmy schronisko z drugiej strony udaliśmy się w stronę Bereżek zastanawiając się jak "ciekawie" musi szumieć poniższy potoczek wiosną,gdy śniegi topnieją

DSC01247ok.jpg

i następny świadek ,że mieszkali tu kiedyś ludzie

DSC01249ok.jpg

Doszliśmy do parkingu w Bereżkach, nowe wiaty, powiększony parking, dodatkowe wiaty powyżej, podsypany tłuczniem wjazd- oj musi tu być tłok w trakcie długich łikendów.
Ponieważ już wcześniej mieliśmy zamiar wybrać się do Ustrzyk Dolnych zakupić towarów ze wschodu to ponieważ dzień jeszcze nam na to pozwalał, szybka decyzja i jedziemy. Po drodze nie mogłem sobie odmówić i zajechaliśmy pod cerkiew w Smolniku. Cerkwi pilnował oryginalny bieszczadzki ryś, który na dzień dobry prychał i straszył nas okrutnie grożąc uszkodzeniem ciała :)

DSC01252ok.jpg

DSC01253ok.jpg

Szkoda,że to nie była niedziela godz.9.30 (jak dobrze pamiętam), ale za to jest nowy pkt. na liście na następny przyjazd. W Bieszczadach nie byłem jeszcze w środku w żadnej cerkwi, trzeba zacząć to naprawiać.
Poczyniliśmy zapasy wszelakiego dobra u gości z Ukrainy w Ustrzykach i wróciliśmy do naszego Wetlińskiego Anioła, który z niezadowoleniem spojrzał na nasze zapasy(albo nie lubi chałwy,albo abstynent, myślę, że to ot ą chałwę chodziło :))

[Sroka]

przyszedł czas,żeby skorzystać zw wskazań szlakowskazu ustawionym za Żubraczem i skoro raz poszliśmy na Hyrlatą to drugim razem pójdziemy na Wołosań, wystartowaliśmy z tego samego miejsca co poprzednim razem. Chociaż rozlewisko bobrowe tuż przy drodze wyglądało na zamieszkałe niestety nie zauważyliśmy żadnego
DSC01255zmn.jpg

w zeszłym roku gdy szliśmy asfaltem z UG do Wołosatego udało się przypadkiem zauważyć jednego boberka co to wypłynął w rowie tuż przy drodze, dla mnie niedoszłego leśnika było to spotkanie co najmniej 3 stopnia.
Niebieskie znaczki wprowadziły nas w las i zaraz potem informacja o ścince drzew, zmianie przebiegu...itd, poszliśmy więc za wysprajowanymi znaczkami na Szczerbanówkę, na samej górze pozwoliliśmy sobie na krótki popas, parę fotek do kroniki, ja jeszcze posiedziałem chwilkę a brat postanowił już iść .
Odszedł ode mnie na jakieś 10 kroków i zaczął jakoś dziwnie się zachowywać, podszedłem i usłyszałem z lewej strony jak wyraznie coś lub ktoś przedziera się przez krzaczory powolnie i bez pośpiechu, wskazane przez Brata wyrazne i świeże ślady wyraznie świadczyły o obecności Futrzastego Jagodziarza, któremu najwyrazniej zakłóciliśmy pobyt w nasłoneczninym miejscu. No to nam adrenalina skoczyła, jak zawsze staramy się upamiętnić trop władcy tych gór tak tym razem nie mieliśmy czasu i ochoty dłużej przebywać w tym miejscu.
Dopiero gdy napotkaliśmy drzewnego jednorożca, zatrzymaliśmy się na odpoczynek
DSC01261zmn.jpg

Pomimo spokoju na dalszej trasie i wejściu na GSB bez specjalnych przygód, nadal jednak "czułem " obecność Jagodziarza. Jak zawsze nie spiesząc się popas na szczycie i zaleganie w stercie liści dla zregenerowania sił . Następnie zmiana kierunku i pozwoliliśmy sobie dzisiaj na pójście przełajem do Żubraczego, pomiędzy Berestem a Osiną zeszliśmy ze szlaku i tak na czuja, a trochę z mapą w ręku schodziliśmy w dół. Udało się jak 6 w totka, szlak zrywkowy wyprowadził nas wprost na mostek nad potokiem.
Dalej podróżowaliśmy kolejką( a raczej torami:))
DSC01270zmn.jpg

a znaleziony bilet mam nadzieję uprawniał nas do dalszej podróży

DSC01272zmn.jpg

Po drodze zatrzymaliśmy się jednak na obowiązkowym przystanku "cerkwisko-cmentarz" i odwiedziliśmy groby mieszkańców tej ziemi
DSC01277zmn.jpg

Przysiedliśmy powyżej, krótki popas jest zawsze wskazany w takim miejsc(wieczny odpoczynek...)
przyglądałem się okolicy i próbowałem wyobrazić sobie jak mogło wyglądać tu kiedyś życie, jak wyglądałoby dzisiaj...
DSC01279zmn.jpg

a tak wygląda dzisiaj, las odbiera to co kiedyś, kiedyś mu odebrali ludzie...

Dzisiejszy odpoczynek trwał zdecydowanie dłużej niż zawsze, chciałem w pobliżu cmentarza z widokiem na pastwiska pobyć tutaj, poczuć coś co ludzie z gór czują, co trzyma ich na tej ziemi chociaż życie tutaj bywa trudniejsze niż u nas na północy, bo u nas i zimy łagodniejsze i teren płaski. I zaczęła rodzić się gdzieś w głębi mnie pewna myśl..

[Sroka]

...że tak powiem, umknął mi pewien szczegół z dnia gdy głównym celem wędrówki była Hyrlata, otóż pózniej udaliśmy się nieco w lewo asfaltem gdzie z wieży widokowej mogliśmy podziwiać panoramę
DSC01180zmn.jpg

pomimo odrobinę ograniczonej widoczności przy pomocy zamontowanej i bezpłatnej lunety obserwować można było połoniny
DSC01181zmn.jpg

z parkingu pojechaliśmy dalej w kierunku Maniowa , zatrzymaliśmy się przy odremontowanej kapliczce, pospacerowaliśmy i ponaglani głodem wróciliśmy do schroniska

DSC01182zmn.jpg

DSC01184zmn.jpg

A tak przy okazji to ile map tyle tras, tyle możliwości pomnożonych przez ilość i dodanych do potęgi, niby dany punkt ma być po lewej stronie to bywa po prawej, na jednej mapie jest jakaś trasa na innej nie ma. Nic tylko dokupywać, dokupywać i za każdym razem coś nowego do odkrycia

[Sroka]

ostatni dzień na wędrówki, jutro wyjazd do domu, na dzisiaj zaplanowaliśmy spacer doliną Krywego.
Auto zaparkowaliśmy na parkingu strzeżonym pod kościołem w Zatwarnicy.
Kiedyś jako harcerz byłem na stanicy w Suchych Rzekach i niewiele pamiętam ale droga ,którą teraz szliśmy kojarzyła mi się z tamtymi czasami
DSC01283zmn.jpg

Gdy dalej szliśmy lasem z boku przyglądał się nam młody jeleń i pięknie pozował zza krzaczków

DSC01285zmn.jpg

Nietrudno było trafić do ruin, droga rozjeżdżona, drogowskazy-mapa prawie zbędna, ale warto odwiedzić pozostałości z tamtych czasów, zadumać się choć przez chwilę
DSC01288zmn.jpg

DSC01290zmn.jpg

DSC01296zmn.jpg

Kusiło nas połazić w tym miejscu poza ścieżkami ale tabliczki"teren prywatny" ostudziły nasze zapały, skierowaliśmy się więc dalej w kierunku Krywego, po wejściu na wzniesienie z oddali wśród drzew widniały mury pozostałości cerkwi

DSC01304zmn.jpg
Tak jak poprzednio droga tak i ten widok nasuwał wspomnienia ale nadal nie byłem pewien czy dobrze wszystko pamiętam

DSC01308zmn.jpg

DSC01312zmn.jpg

DSC01314zmn.jpg

DSC01315zmn.jpg

Chodząc wśród murów i wróciły i ożyły wspomnienia- byłem tu kiedyś, odpoczywaliśmy w cieniu cerkwi, grupa harcerzy z pomorza stacjonujących w Suchych Rzekach. To było świetne uczucie, obudzić wspomnienia

[Sroka]

Poleniuchowaliśmy na tym wzgórzu dość długo ale czasu mieliśmy dziś sporo w zapasie, pozostało dojść do Sanu, poszukać przejścia i wrócić przez Sękowiec do Zatwarnicy
A póki co przyglądaliśmy się z oddali jak obecni gospodarze(bobry) rozbudowują swoje gospodarstwa i zastanawialiśmy się jak mogła wyglądać kiedyś ta dolina.
DSC01322zmn.jpg

Połaziliśmy po pozostałościach domostw z czego tylko kamień przetrwał
DSC01328zmn.jpg

Ruszyliśmy w stronę Sanu a o dobrze wybranym kierunku informowała nas tak dość ciekawa tabliczka

DSC01330zmn.jpg

Wędrowaliśmy wzdłuż rzeki i szukaliśmy miejsca, które sprzyjałoby przeprawie, no cóż z mostu niewiele zostało

DSC01332zmn.jpg

No cóż , podkasaliśmy portki i spacer na drugi brzeg
JPEG_20181109zmn_125126_3400857855315316264.jpg

oo żesz, zimna była ta woda, BARDZO ZIMNA, dobrze,że płytko, więc nie było problemów z przeprawą.
Dalsza droga dość monotonnie prowadziła do Sękowca, przy zabudowaniach spotkaliśmy polującego kota, toż to było przedstawienie. Nie chcieliśmy płoszyć zwierzaka i nie przeszkadzaliśmy wyciąganiem aparatów więc polowanie nie zostało uwiecznione ale za to z uwagą mogliśmy obserwować całą akcję
DSC01338zmn.jpg

Obserwując dzikie Bieszczady zauważyliśmy coś czego jeszcze w naszych cywilizowanych miastach nie widziałem
DSC01341zmn.jpg
lampa na słupie bez przewodów, brat stwierdził krótko: pewnie na wi-fi działa
Powrót do auta przeciągaliśmy ciesząc się dniem bo to już ostatni dzień pobytu. Czas szybko minął, przeszliśmy parę górek, byliśmy też w dolinach i ta myśl , która się rodziła to taka, że owszem super widoczki i perspektywy dają górki, ale doliny dają nie mniejsze wrażenia, pełne tajemniczości i zmuszające do poszukiwań miejsc historycznych, których co prawda i w górach nie brakuje jednak jest ich zdecydowanie mniej.
Przygoda po listopadowych Bieszczadach skończyła się w tym roku, ale już czekam na następną, już tylko 11 miesięcy, na szczęście jeszcze po drodze będzie jakiś wiosenny wypad na podładowanie baterii.
Chciałem z innymi podzielić się relacją z pobytu, a wyszła mi prawie telenowela, mam nadzieję, że spodobało się komuś

[zbyszek1509]

No cóż , podkasaliśmy portki i spacer na drugi brzeg
JPEG_20181109zmn_125126_3400857855315316264.jpg

oo żesz, zimna była ta woda, BARDZO ZIMNA, dobrze,że płytko, więc nie było problemów z przeprawą.
Dalsza droga dość monotonnie prowadziła do Sękowca, przy zabudowaniach spotkaliśmy polującego kota, toż to było przedstawienie. Nie chcieliśmy płoszyć zwierzaka i nie przeszkadzaliśmy wyciąganiem aparatów więc polowanie nie zostało uwiecznione ale za to z uwagą mogliśmy obserwować całą akcję
DSC01338zmn.jpg
... mam nadzieję, że spodobało się komuś

Oczywiście, że się podobało . Co do tego kota, to on nie jest tak bardzo płochliwy, gdyż szedłem obok niego i zbytniej uwagi na mnie nie zwracał. Gdy był kilkadziesiąt metrów z przodu, to nawet pomyślałem, że jest to żbik, gdyż prążki na ogonie i umaszczenie sugerowały żbika. Jednak, gdy szliśmy już obok siebie, nabrałem przekonania, że to jednak kot . Natomiast Wasza przeprawa przez San, przypomniała mi pewne emocje, które w czerwcu towarzyszyły mi w tym samym miejscu. Mając w pamięci przykre doświadczenie, gdy 5 dni wcześniej przeprawiałem się przez bród w okolicach Żurawina, aby dotrzeć do Rez. Zakole, który miał być płytki i sięgać najwyżej do kolan, a okazało się, że sięgał do pasa i komórka, która była w bocznej kieszeni spodni, bardzo skutecznie uległa podtopieniu. Dlatego też, tym razem owinąłem, już nową, w torebkę foliową i schowałem do plecaka. Widok z lewego brzegu Sanu nie budził zachwytu, a do Sękowca zostało ok. 5 km stokówką, więc maszerowanie w mokrych butach, nie wchodziło w rachubę.

Przed przejściem.jpg

Buty związałem i powiesiłem na szyi, w prawej dłoni ścisnąłem kostur i dziarsko zanurzyłem stopy w ciepłym Sanie. A tu okazuje się, że kamienie są śliskie i ostre, a niby łagodny prąd wody, jednak ma swoją siłę i nie ułatwia przeprawy, gdy bose stopy wyszukują w miarę przyjaznego podłoża. Jedynym wyjściem było obniżyć środek ciężkości i podpierać się lewą ręką . Nie ochroniło mnie to jednak przed jednym "klapnięciem" i bliskim kontakcie z dnem Sanu. Jakbym przeczuwał pewne atrakcje i przed przeprawą zrobiłem zrzut ekranu GPS-a, aby zobaczyć później ile to metrów i czasu zajęła mi ta przeprawa. Wynik jest bardzo czytelny. Przeszedłem 100 m w czasie 25 min .

San bród.jpg

Z wielką ulgą i radością spojrzałem wtedy na miejsce przeprawy, już z prawego brzegu Sanu .

Po przejściu.jpg

[Sroka]

"ciepły San"- ciekawe pojęcie , w które trudno mi będzie uwierzyć ponieważ na drugim brzegu bez przesady prawie wyłem z bólu, co prawda jestem z gatunku "wybitnie ciepłolubnych" jednak ból stóp był bardzo wybitny, dobrze, że poziom wody w miejscu przeprawy nie przekraczał wysokości łydek. Nie znaczy to ,że cokolwiek żałuję,hej przygodo! takie rzeczy wspomina się najczęściej