Element bieszczadzki czyli fatalny początek

Dojeżdżam samochodem pod tę cerkiew. To jeszcze nie są Bieszczady, ale niedaleko. Nie lubię zostawiać samochodu na kilka dni w mieście, a tu jest Rzepedź Wieś – więc może sobie stać. Jeszcze jest ranek, jeszcze jest pochmurno.



Przesiadam się na rower i jadę w Bieszczady. Wspominam tyle o tych Bieszczadach na początku, żebym mógł legalnie zamieścić swoje opowiadanie dziale bieszczadzkim, a nie w „Turystyce nie-bieszczadzkiej”, pośród wątków równinnych, bagiennych i morskich. Na teren Bieszczadów wjadę w centrum Rzepedzi. Tuż za przejazdem kolejowym jest most na Osławicy, za którym jesteśmy w Bieszczadach. Jeśli ktoś jedzie drogą główną, to za pół kilometra znów będzie w Beskidzie Niskim, ale ja skręciłem w lewo, chcąc jechać wzdłuż dawnej trasy kolejki, doliną Osławy do Smolnika, czyli pozostałem w Bieszczadach. Tutaj była końcowa stacja kolejki.



Po ok. 3 km dojechałem do brodu na Osławie. Chwilę wcześniej pomyślałem, żeby się rozpędzić z górki, to przelecę szybko po płytach betonowych i jeśli nogi lekko uniosę, przemknę przez bród sucha stopą.


Na szczęście - nie zrealizowałem tego pomysłu (rozpędzienia się). Na szczęście - bo dwa metry od brzegu było już tak:



Rower został więc na brzegu a ja poszedłem pieszo, wysondować poziom wody. Nie było źle, woda sięgała lekko powyżej kolan ale bystry nurt i śliskie płyty powodowały co chwile utratę równowagi. Doszedłem do środka rzeki.



Zawróciłem i pomyślałem, że jeśli pójdę z rowerem, to będę się mógł na nim opierać, utrzymując równowagę. Zacząłem iść, ale po kilku metrach koła roweru zostały podcięte przez nurt i rower prawie odpłynął. Wycieczka rowerowa bez roweru nie ma uroku, więc szybko zawróciłem do Rzepedzi.