Dzikie spotkania

na pewno sporo z was w czasie wypraw po Biesczadach miało okazje spotkać na swej drodze jakiegoś fasvynującego zwierza. może to był potężny miś, który szedł se dolinką, albo wspaniały byk stanął wam na drodze . . . opowiedzcie coś fajnego.

ja 3 dni temu miałem takie spotkanie. wraz z kuzynem i jego dziewczyną z Hoszowa poszedłem na jego pole tuż przy lesie na Żukowie. Wzieliśmy namiot, wieczorem ognisko, 2 piwka, kiełbaska i spać bo rano mieliśmy kupę roboty. sen miałem spokojny. został jednak około 5 nad ranem przerwany. okazało się ,że ktoś nas odwiedził. jakby świadomie powyrywał nam śledzie. Naturalnie z początku czuliśmy strach. Pierwsze pytanie: kto to? dopiero jak pośpiesznie wygramolilismy się z namiotu naszym oczom ukazał się . . . żubr. nie był bardzo duży. był to samiec. skąd on się tam sam wziął? pasł się przy namiocie. przeżyliśmy coś więcej niż tylko zdziwienie.
Jednak to żubr przełamał pierwsze lody i podszedł do mnie jako pierwszy. doprawdy nie wiedziałem coi robić. aż się spociłem. powąchał mi dłoń i zaczął ją lizać! Niesamowite. Mimo, że mieliśmy ze sobą kanapki z ogóreczkiem i sałatką nie chcieliśmy go karmić. Najwyraźniej tego on od nas oczekiwał. Po godzinie odszedł w gąszcz trochę pewnie zawiedziony. musiał wiele przebywać z leśnikami albo kręci się w okolicy i chłopi go karmią. Przykra ogarnęła mnie myśl, że jego serdeczność i ufność może doprowadzić kiedyś do jego śmierci jak to już nie raz było w Bieszczadzkich lasach:sad:

Skojarzenie - Pubal.

W maju wracając z Bystrego w kierunku... Spotkałem Żubra. W krzakach widziałem tylko jego tyłek. Z odległości wyglądalo to jak by koń..... Wyszedł z krzaków ten cały on, i normalnie zdębiałem. Stanął na drodze i się tak na nas (bo sam nie byłem) spojrzał że jeszcze długo bede pamiętał te jego wielkie, czarne oczy, lekko opuszczony łeb. Duży był (bardzo duży) i chyba z lenistwa nie chciało mu się ruszać, ani nic. Stał sobie i się gapił na nas. Sam stwierdziłem, ze nie ma co prowokować zwierzęcia, bo mimo że roślinożerny, to rogi miał budzące nie lada respekt. Ot poszedłem w swoją stronę......

właśnie też się zastanawiałem czy to nie był Pubal. on nie dołączył do jakiego stadka? minęło jużtroszkę czasu. co prawda on baaaardzo wiele z ludźmi miłą do czynienia. znacznie więcej niż niejeden z jego kolegów co by tłumaczyło jego zachowanie. wie ktoś może co tam u Pubala?

Pubal to ...... Pubal. Maił może taką niesforną sierść? Czy wyglądał już może na takiego "dostojnego" żubra?

żubr, jak to żubr. pierwszy który mnie polizał po ręce :) jeszcze nie widziałęm tak z bliska żadnego. (bizony w zoo się nie liczą) trudno mi zatem okreslić jaką miał sierść, ale czuprynkę miał jak siczka hehehe żartuję. miał taką można powiedziec niesforną tą czuprynkę. był dość młody. nie był duży, ale spory (jak to żubr). pytanie tylko czy pubal tam by się zabłąkał? a poza tym słyszałem, zę pubal sobie dobrze radzi wśód innych żubrów. także nie wiem czy to był Pubal tak do końca. kuzyn miał powiadomić kogoś z leśnictwa, ale nie wiem co z tego wynikło.

Żart się udał! Nie dosyć że żubr niesforny- to punk`owiec hahahaha

Niestety ja żubra nie spotkałam =( Ani Misia =( ani nawet wilczka =(
Za to widziałam sarny, rysie, żmije, orła przedniego, orlika, boćki i STRUSIE =D ((bynajmniej te ostatnie nie na wolności =P ))
Z jedną małą sarenką mam nawet zdjęcie =)
Pamiętam że ciocia mi zawsze mówiła żebym po nocy nie chodziła w strone 'krzyżówki' bo tamtędy Misie chodzą do Sanu. Raz poszłam, misia nie spotkałam =( Za to kolega opowiadał jak raz wracał na rowerze i widział misia spacerującego.

a rysia to live w lesie widziałas? To tak wielka osobistośc, że nawet nawytrawniejszym trudno go spotkać. Jeden znajomy z parku mi opowiadał jak kiedyś z jakimiś ludźmi z Pan Parks tropili rysia przez 3 dni i noce. Wkóncu gdy wracali zniechęceni autem do Ustrzyk Górnych w nocy, przeleciał im jeden przez drogę. Trwało to sekundę, ale rysia zobaczyli :)

ano właśnie!!! Jedynie w atamanii siedzi jeden Ryś, ale tak w lesie..... opowiedz nam o tym, proszę. Ja usycham z ciekawości- serio!

a ja kiedys widzialam na drodze cos bardzo dziwnego- cos jakby lis tylko mial dlugi ogon cos jakby szop. Znajomi mowili ze widzieli iedys na obrazku jenota i on tak wygladal, ale jenoty chyba w polsce nie wystepuja?

widzialo tez misia- malutkiego, slodkiego jak przytulanka, na drodze asfaltowej z bandrowa na stebnik.. ja zaczelam sie powoli wycofywac a moj znajomy chcial isc go poglaskac (nigdy nie byl normalny ale tym razem przegial) na szczescie misiek wyczul powage sytuacji ;) i zniknal spowrotem w lesie..

a kiedy to było z tym misiaczkiem? bo ja łsyszałem coś kiedyś, że sierotkę taką leśnicy właśnie na stebniku znaleźli. Mamusia ponoć chora była i nie zdażyła wychowac maluszka. może to ten?

Cytat:

---

Zamieszczone przez buba

ale jenoty chyba w polsce nie wystepuja?

---

Występują i to na terenie całej Polski. Jest już w Niemczech i zasiedla Holandię.
A jeszcze za mojego dzieciństwa był egzotycznym mieszkańcem pólnocy Rosji (ZSRR)
Długi

E tam, podniecacie sie wszyscy zwierzakami, które widzieliście, a prawda jest taka, że w Bieszczadach to normalne jest spotkać żubra, wilka czy rysia....
Nic nadzwyczajnego.
Pewnie, przeżycia są fajne po spotkaniu oko w oko z takimi "potworami" ale ja tu mieszkam na codzień i mi to nie robi różnicy....

We wtorek na Przełęczy Żebrak stanałem oko w oko z Tatanką... Ja Bison on Zubr pogapili sie kilka minut na siebie po czym ze zrozumieniem odeszlismy kazdy w swoja strone...:) Piekna Bestja...

No, no tatanka, to rozumiem, ale reszta? W centrum Sopotu, dla posiadających plan miasta ul. Dębowa/3Maja. Całkiem dzika zwierzyna
Długi

Cytat:

---

Zamieszczone przez długi

No, no tatanka, to rozumiem, ale reszta? W centrum Sopotu, dla posiadających plan miasta ul. Dębowa/3Maja. Całkiem dzika zwierzyna
Długi

---

Teraz ja nie rozumiem...

Cytat:

---

Zamieszczone przez robak

E tam, podniecacie sie wszyscy zwierzakami, które widzieliście, a prawda jest taka, że w Bieszczadach to normalne jest spotkać żubra, wilka czy rysia....
Nic nadzwyczajnego.
Pewnie, przeżycia są fajne po spotkaniu oko w oko z takimi "potworami" ale ja tu mieszkam na codzień i mi to nie robi różnicy....

---

no ja nie wiem czy to takie normalne.

Cytat:

---

Zamieszczone przez robak

E tam, podniecacie sie wszyscy zwierzakami, które widzieliście, a prawda jest taka, że w Bieszczadach to normalne jest spotkać żubra, wilka czy rysia....
Nic nadzwyczajnego.
Pewnie, przeżycia są fajne po spotkaniu oko w oko z takimi "potworami" ale ja tu mieszkam na codzień i mi to nie robi różnicy....

---

No tak dla Ciebie to normalne bo Ty tam mieszkasz :) :)
Tak samo jak dla mnie normalny jest tramwaj czy hipermarket... A mój kuzyn pamietam do dziś podniecał się że bedzie jechać tramwajem...
Dla mnie to 'radocha' spotkać jakieś zwierze 'dzikie' w ich naturalnym środowisku :)
Zobaczyć żubra na żywo w lesie a zobaczyć go w Zoo to wielka różnica!!

Cytat:

---

Zamieszczone przez człowiek z lasu

a rysia to live w lesie widziałas? To tak wielka osobistośc, że nawet nawytrawniejszym trudno go spotkać. Jeden znajomy z parku mi opowiadał jak kiedyś z jakimiś ludźmi z Pan Parks tropili rysia przez 3 dni i noce. Wkóncu gdy wracali zniechęceni autem do Ustrzyk Górnych w nocy, przeleciał im jeden przez drogę. Trwało to sekundę, ale rysia zobaczyli :)

---

No to w takim razie ja miałam niesamowite szczęście spotkać go 2-3 razy :)
Fakt, faktem z oddali i raz w nocy, ale wiem co widziałam :P

Cytat:

---

Zamieszczone przez robak

E tam, podniecacie sie wszyscy zwierzakami, które widzieliście, a prawda jest taka, że w Bieszczadach to normalne jest spotkać żubra, wilka czy rysia....

---

Ja tam od lat łażę po Puszczy Kampinoskiej i każde spotkanie z łosiem nadal nie jest dla mnie normalne :P Jakoś nie moge się przyzwyczaić :mrgreen: :mrgreen: że są takie wielkie i brązowe :D Miśków najapiłem się w Tatrach - wystarczy mi na troszkę, ale wilcy to dla mnie jednak rzadkość, a nawet, gdybym codziennie jednego ze swojego podwórka wyganiał, to i tak pewnie bym czuł zawsze to samo - radość, że są ;>
A co do żubrów - kiedyś w P. Białowieszczańskiej spotkałem te stwory. Spore stado, wielki drągal taki je prowadził, nadęty niczym pasza. Wyczuł mnie, fuknął i ruszył wolno w moją stronę. Oczywiście szybko się oddaliłem, a wtedy żubr obejrzał się na stadko, znów fuknął i po chwili stadko otoczyło paśnik, do którego zagrodziłem im drogę :D I one i ja poruszaliśmy się wolno. Spokój tej sceny był jednak pozorny, bo 'stary' co i rusz zerkał w moim kierunku i pofukiwał, ale że się nie zbliżałem, to poprzestał na tym. Utrzymywał mnie w niewielkiej odległości - może 50, a może nawet nieco mniej meterków. Gdy już się napatrzyłem, a one najadły, to sobie poszły, a ja sobie przypomniałem, że mam w garści 'Zenita'

Potwierdzam co zostało napisane

Cytat:

---

prawda jest taka, że w Bieszczadach to normalne jest spotkać żubra, wilka czy rysia....

---

Ja ostatnio spotkałem niedźwiedzia jak wychodziłem z MGIEŁKI w Wetlinie.
Był przyjazny, nawet chciał pożyczyć piątkę bo mu na coś brakło.
Wspominam też spotkanie w ubiegłym roku z żubrem który pewnej zimowej nocy żądał okazania dokumentów w okolicach Rawek.
Po jakiego licha mu moje dokumenty ?

Hej :D
Bo to jest tak Henek, że człeka po kilku łykach czegoś dobrego zwierz nie ruszy :D Najwyżej zapyta o dokumenty :P To jeden z fenomenów bieszczadzkiej fauny :D

Coś w temacie (zaniepokojenia "Człowieka z lasu" poufałością zwierza)

Cytat:

---

BIESZCZADY
2 stycznia 2007 - 19:56

Pubal woli ludzi
Żubr w zagrodzie aklimatyzacyjnej w Woli Michowej odzwyczaja się od ludzi. Nie poznaje już swojego opiekuna Witolda Szybowskiego, leśnika z Baligrodu, ale wciąż lgnie do ludzi.


Do Witolda Szybowskiego Pubal trafił jako kilkudniowy cielaczek. Leśnik utrzymał go przy życiu karmiąc mlekiem przez smoczek.

Małego żubra znaleziono w 2005 r. w Rabem. Najprawdopodobniej odłączył się od stada w czasie powodzi, która przeszła w Bieszczadach. Zwierzęciem zaopiekowali się leśnicy. Nadali mu imię Pubal.

Przez 9 miesięcy był pod opieką leśniczego Witolda Szybowskiego i jego żony Urszuli. W kwietniu odzyskał wolność. Przyłączył się do stada dziko żyjących żubrów, ale bardzo szybko z niego emigrował. Zaczął płoszyć turystów, szukając kontaktu z człowiekiem. Trafił więc do zagrody w Woli Michowej.

Razem z Pubalem w zagrodzie jest żubr Bolo, który sam tam przywędrował. Bolo w 2001 r. został sprowadzony ze Skandynawii. Choć poznał już smak wolności, na zimę schronił się w zagrodzie.

Pubal, dzięki obecności starszego osobnika oswaja się z twardymi regułami życia. Bolo nie dopuszcza go do koryta zanim się sam nie naje.

Kilka dni temu swojego pupila odwiedził Witold Szybowski. Żubr nie zareagował na jego obecność, choć leśnik wołał go pieszczotliwym zdrobnieniem.

- Kiedyś na wołanie od razu do mnie przychodził. Teraz mnie zapomniał - mówi leśnik.

Mimo to Pubal nadal lgnie do ludzi. W niedzielę uciekł z zagrody i szedł za ludźmi do kościoła. Żubr musi zdziczeć, bo pozbawiony opieki stada może stać się ofiarą wilków.

Dorota Mękarska
d.mekarska@gcnowiny.pl

---

Miałam przyjemność poznać Pubala. Niesamowita historia. Byłam z VIP w okolicy ...... W pewnym momencie znalazłam się w miejscu zasięgiu telefonii komórkowej. Zaczełam odbierać wiadomości. Zostałam z tyłu. Wykłócam się z jednym panem gdy coś mnie szturchneło w bok. Odruchowo walnełam łokciem do tyłu i dałam w pysk Pubalowi. Zamurowało mnie. Miałam potem też przyjemność poznania z bliska stada żubrów.

Ja wychowany między resztkami Puszczy Mielnickiej a Puszczą Białowieską żubry i łosie widziałem nie raz. Ale najciekawszym przeżyciem było spotkanie z kotem! Chaszczując od Łopiennika do cerkwi w Łopience doszłem do dolinki jakiegoś potoku i idąc dalej podchodzilem jedn z pagórków otaczającą dolinkę w pewnym momęcie zauważyłem kota (skubaniec wygrzewał się na słońcu) ciut większego niż większość dachowców.Tak przyglądałem się mu przez parę sekund, ale on mnie zauważył albo zwęszył. Nie mam pojęcia jaki zmysł u kotów jest lepszy. I dał nura do lasu. Napewno mnie nie usłyszał, bo by zwiał wcześniej. Kot jak kot, bury z trochę krutszym ogonem,niż mają zazwyczaj koty. Ale co on robił tak daleko od ludzi? Czyżbym widział ŻBIKA?

Cytat:

---

Zamieszczone przez DUCHPRZESZŁOŚCI

Czyżbym widział ŻBIKA?

---

Wygląda na to, że był to żbik. Gratuluję.
Niestety żbik "czystej rasy" podobno występuje tylko w zoo. Te dzikie mają już domieszkę genów kota domowego.
Pozdrawiam
Długi

Cytat:

---

Zamieszczone przez długi

Wygląda na to, że był to żbik. Gratuluję.
Niestety żbik "czystej rasy" podobno występuje tylko w zoo. Te dzikie mają już domieszkę genów kota domowego.

---

Czy nie prowadzi się reintrodukcji żbików gdzieś w kraju?

Cytat:

---

Zamieszczone przez długi

Wygląda na to, że był to żbik. Gratuluję.
Niestety żbik "czystej rasy" podobno występuje tylko w zoo. Te dzikie mają już domieszkę genów kota domowego.
Pozdrawiam
Długi

---

Nie ,występuje w Bieszczadach. To ze słyszenia. W okolicy Dwernika leśniczy znalazł kociaka. Zaopiekował się nim. Po kilku miesiącach kociak zagryzł mu wszystkie kury. Za karę trafił do klatki na króliki. Tam zobaczył go któryś z naukowców placówki PAN w Ustrzykach Dol. Pobrano próbkę DNA i ustalono, że to zbik. Wrócił do lasu. Historia jest prawdziwa tylko szczegóły mogą byc podrasowione. Niestety, ostatnio koledzy non stop robią mi jakieś kawały ubarwiając historie.
Około dwadzieścia lat temu miałam kota z lasu w domu. Przez osiem lat. Podobna historia. Znalazłam w czasie bardzo srogiej zimy na pół martwego kociaka. Zaopiekowałam się nim. Po pewnym czasie oswoił się. Niestety, w dowód przywiązania przynosił mi podarunki w postaci ptaków. Czasami kilkanaście dziennie. Nie wytrzymałam i dałam mu lanie. Obraził się i poszedł do lasu. Zimą wrócił. Dorosły kot. Lubił być ważony. Waga kuchenna miała 15 kg, zawsze ważył więcej. Nigdy mi nie przebaczył lania. Moja mama była tą ukochaną w stadzie. Kłopotów z nim było multum. Wiosną znikał, pojawiał się tylko czasami aby postarać się o dzieci we wsi i napić mleka. Niestety miał piękne futro. Zobaczyłam go jak leżał na progu. Ktoś -mój sąsiad ale nie mogłam mu tego udowodnić ani oskarżyć ma tzw. żółte papiery-żywcem zdzierał z niego skórę. Nie uratowałam, wykrwawił się zanim dojechał weterynarz.

W latach 80tych stada żubrów przychodziły na skraj Michniowca i wyjadały siano ze stogów(naturalnie mroźną zimą).
Przypomniała mi się taka zabawna,choć ponoć prawdziwa historia:
W nocy napadało bardzo dużo śniegu.Rano gospodarz wyjrzał na podwórze,a tam jakieś ogromne pagóry.Zaniepokojony,zawołał żonę.Ta wyszła,podeszła do jednego z nich,kopnęła "pagór"z nonszalancją mówiąc:"też mi coś,zaspy i tyle".Wtedy "zaspa" się zatrzęsła i ukazały się potężne rogi żubra.Za nim powstało resztę stada a gospodarze o mało butów nie pogubili.
Prawda to,czy "kanał'?Nie wiem,ale wszystko na tym świecie jest możliwe.Pozdrawiam.

Cytat:

---

Zamieszczone przez WUKA

Prawda to,czy "kanał'?Nie wiem,ale wszystko na tym świecie jest możliwe.

---

Identyczną historyjkę opowiedziano mi kiedyś w Białowieży:) ale ponoć historia lubi się powtarzać:)

Noworoczne Pozdrowionka dla Bieszczadołazów

Z tym kotem przygodę miałem w czerwcu 2005. Po powrocie z łopienki do Cisnej opowiedziałem o tym Ryśkowi Szocińskiemu i to on kategorycznie stwierdził że to musiał być żbik. Ja sam nie jestem pewien do dzisiaj.

Jeszcze coś na temat:
http://tvp.pl/400,20070104441488.strona

Ja też widziałam jesienią coś podobnego do jenota coś między kotem a lisem tylko bardzo puszysty ogon, zwierzątko chyba koloru szarego, przebiegło mi stokówkę jak wracałam do siebie na Serednie. Cały czas się zastanawiam co to było?

Pozdrówka

żbik? ogon krótki jakby obcięty?

nie nie żbik zbika też kiedyś widziałam ogon dłuuugi i puszysty taki bardzo puszysty

Pozdrawiam

Wielkości lisa, tylko więcej futra i nie tak rudy, wyraźnie ciemniejsze futro.
Jenot. Jeszcze za moich młodych lat sporadycznie pojawiał sie w suwalskiem, dziś już notowany dość licznie w Holandii
Długi

Cytat:

---

Zamieszczone przez długi

Wielkości lisa, tylko więcej futra i nie tak rudy, wyraźnie ciemniejsze futro.
Jenot. Jeszcze za moich młodych lat sporadycznie pojawiał sie w suwalskiem, dziś już notowany dość licznie w Holandii
Długi

---

Z Waszych opisów wynika że ów zwierz mieszka również w okolicy Rymanowa. W zeszłym roku widziano kilkakrotnie podobne "cudo".

Cytat:

---

Zamieszczone przez Małgocha

Z Waszych opisów wynika że ów zwierz mieszka również w okolicy Rymanowa. W zeszłym roku widziano kilkakrotnie podobne "cudo".

---

Ten zwierz jest praktycznie wszędzie. Jest go tyle, że go widzicie.
Czy mieliście ostatnio spotkanie z wydrą, kuną leśną, piżmakiem, susłem ... długo można wymieniać mniejsze i większe zwierzęta. Jeżeli takie mieszczuchy jak my je widzą, znaczy że populacja jest już bardzo liczna. Jeżeli widzą je tylko leśnicy to znaczy, że populacja jest w normie lub zanika. Do tego dochodzą zmiany w zachowaniu i zmiany w nawykach żywieniowych: mewa potrzebuje do życia wysypiska, nie zatoki. Lisy mieszkają w centrum miast, podobnie króliki, tchórze, a dziki w parkach i na obrzeżach, wyjadając ze śmietników. Sokól pustółka i jerzyk potrzebują wysokich budynków, a gołab skalny tak się zadomowił w miastach, że powstała jego odmiana "miejska".
Kosy leśne odlatują na zimę, parkowe zostają. Mają dość pożywienia.
Świat się zmienia. Nie wiem czy na lepsze, czy gorsze. Zmienia się, bo zawsze się zmieniał.
Długi

Dopisalbym jeszcze bobry. Zaczynaja być już wszedzie (np niemal w centrum Krakowa)

Pozdrawiam PF

No, priekrasno! u mnie to był (a'propos zwierzy w Krakowie) dylemat bodaj listopadowy... Mając w pamięci jeszcze bieszczadzkie tropienie wydry w warunkach naturalnych (i jej płochliwość, zwłaszcza) - totalnie zgłupiałam, widząc się z tym ryjem wąsatym w okolicach Rudawy, zanieczyszczonego dopływu Wisły. Niemal w centrum miasta!:shock:
...stałam wtedy długo na moście, zastanawiając się, czy aby tak na pewno-na pewno jestem trzeźwa:wink:

Ściski dla wsjech!
K.

Wydra mieszka około 300 m od mojego domu. Nigdy jej nie widziałam ale codziennie oznacza swój teren pozostawiając coś nie coś na kamieniu. Czasami słychać takie chlup do wody gdy zblizamy się z Borysem do rzeczki.