rakietą na Pikuja

[sir Bazyl]

Kończymy pierwszy dzień kolacją zamówioną u gospodarza...

Lenie patentowane , czyż nie przyjemniej na świeżym powietrzu?:
Pikuj2.jpg

Ale w ostatni wieczór spędzony już w Libuchorze, mimo iż kolacji nie zamawialiśmy, gospodarze, którzy przygarnęli nas do swego domu, poczęstowali nas czym chata bogata
Pikuj3.jpg

Czas liczyć tylko na siebie.,teraz już zakładamy rakiety
roz29.jpg

Tak, tak, to jest miejsce słynące z ubierania rakiet . Jak widać na poniższym zdjęciu nie wszyscy w to uwierzyli ale po kilkudziesięciu metrach nie trzeba było ich już przekonywać
Pikuj1.jpg
I muszę Enrico zdementować pogłoski, jakoby to Jimi przetarła ścieżkę! To zrobiła grupa, z którą szedłem 28 grudnia a Jimi tylko udeptała
W poprzedni weekend była niezła pogoda więc pewnie widoki z Pikuja też były przednie. Pewnie niedługo się o tym przekonamy :)

[don Enrico]

(...)

Tak, tak, to jest miejsce słynące z ubierania rakiet . Jak widać na poniższym zdjęciu nie wszyscy w to uwierzyli ale po kilkudziesięciu metrach nie trzeba było ich już przekonywać(...)

Następna tajna ekspedycja zamontuje w tym miejscu tablicę z napisem
RAKIETY WŁÓŻ
....
Wystarczy zatrzymać się na chwilę, na złapanie kadrów ze śnieżnymi chochołami lub drzewami w przebłyskującym słoneczkiem a już byłem na końcu grupy
.
pik31.jpg.... pik32.jpg...
.
i nie przeszkadzał coraz mocniejszy wiatr, który lodową pokrywę ugłaskał i wyrzeźbił na swój sposób
.
pik33.jpg
.
Każdy krok przybliżał nas do celu , ale generował większe zmęczenie
Chmurka odeszła na chwilę więc radośnie można było popatrzeć na nasz cel, niby w zasięgu, ale jeszcze tak odległy
.
pik37.jpg
.
Z każdym krokiem wydaje się coraz bliżej , ale na grani wiatr wieje coraz mocniej.
Na dole w czasie wyjścia było około 20 stopni poniżej zera, tu południowe słońce przełamywało do kilkunastu, ale ten wiatr zatykający oddech, najgorszy jest wiatr.
Moment oddechu i retoryczne pytanie : idziemy czy zawracamy ?
Jeszcze ostatnie podejście pod skalną grzędę
.
pik35.jpg
.
Czym jest człowiek wobec tego bezkresu bieli zamykanego chmurkami przeganianymi po grzbiecie.
Jeszcze ostatnie sprężenie i można dopaść grzędy skalnej gdzie za zawietrzną łapiemy oddech
Jakże ciekawie wygląda od dołu, ten paskudny betonowy obelisk.
Zima przybrała go w przecudną kołderkę, szkoda że przenikliwy wiatr nie pozwala na zbyt długie przebywanie
.
pik38.jpg
.
Szczyt Pikuja zdobyty. LUTY 2018,
ale czy jaki to ma sens ? - zapyta ktoś ?
i słusznie zapyta.
To moje ósme wejście na Pikuja (trzecie zimowe) i potwierdzam - to nie ma sensu
Jednak jest coś co nie potrafię wytłumaczyć, w towarzystwie przyjaciół, najbardziej bezsensowne działanie zamienia się przyjemne wspomnienia
...
ale, ale ...być na szczycie i nie zrobić sobie grupówki ?
Nie wiedziałem , że wyciągnięcie na chwilę dłoni z ciepłych rękawiczek, aby ustawić aparat to taki wysiłek na pograniczu odmrożenia
(płatki śniegu wpadają na obiektyw, a wiatr zawiewa nam w twarz)
.
pik36.jpg
.
a tu następny wysiłek jeszcze czeka człeka,
bo zwyczajem górskim jest, uczcić zdobycie szczytu odrobiną płynu niezamarzającego - odmierzanego Wielką Rawką.
Pozostaje jeszcze zrobić ostatnie zdjęcie na szczycie.
.

[mercun]

Następna tajna ekspedycja zamontuje w tym miejscu tablicę z napisem
RAKIETY WŁÓŻ

W wersji dla piśmiennych:
wer.1.jpg

i mniej gramotnych ( znaczy obrazkowych):
wer.2.jpg

[don Enrico]

(...)

i mniej gramotnych ( znaczy obrazkowych):
wer.2.jpg

Dobry pomysł, trzeba tylko również wprowadzić znaki odwoławcze.
Z powodu braku odwoławczego już na szczycie Pikuja zacząłem zdejmować rakiety, bo powierzchnia śnieżna na grani była cienka i twarda.
Zdjąłem pierwszą, niestety, opaska w drugiej się zablokowała i nie można było jednej zdjąć, zimny wiatr nie pozwalał na szczegóły
Idę więc jak inwalida, obuty w jedną rakietę, stąd skojarzenie do tytułu wątku "rakietą na Pikuja"
.
Zejście z reguły jest łatwiejsze i szybsze i tak było tym razem. Ponieważ nie było "znaku odwołującego" jedni zdjęli rakiety na granicy lasu a inni dopiero po dotarciu do chutoru który był naszą bazą
.
pik51.jpg
.
Jeśli się dobrze wpatrzeć , można dostrzec maszt z powiewającymi flagami. Zestaw rzadko spotykany w tym kraju.
Na dziedzińcu przywitał nas gospodarz i ustaliliśmy wieczorny plan rekreacji celem podładowania nadwyrężonych sił.
Chętni mogli zapoznać się ze sprzętem używanym w tym rejonie a jesteśmy w centrum Bojkowszczyzny
pik52.jpg
.

Kolejny ranek powitał nas siarczystym mrozem (-22) i krystalicznie oświetlonym Pikujem.
Rozliczamy się za kwaterunek i po długich dyskusjach z silnikiem naszego pojazdu, przekonujemy go do pracy.
.
pik53.jpg
.
Ostatnie spojrzenie z westchnieniem
Ech , tam byliśmy !
może jeszcze uda się kiedyś powrócić ?
koniec

[mercun]

Dobry pomysł, trzeba tylko również wprowadzić znaki odwoławcze.
Z powodu braku odwoławczego już na szczycie Pikuja zacząłem zdejmować rakiety, bo powierzchnia śnieżna na grani była cienka i twarda.
Zdjąłem pierwszą, niestety, opaska w drugiej się zablokowała i nie można było jednej zdjąć, zimny wiatr nie pozwalał na szczegóły

No cóż. Bez znaku odwołania nie należy rakiet zdejmować. To powoduje problemy. Odwołanie nakazu należy nosić ze sobą w plecaku bo , jak sam widzisz, nigdy nie wiadomo w którym momencie może się przydać.
Na kolejny zimowy lot rakietą się piszę.
PS. A nóż do przecinania pasów dobrze mieć w plecaku.Hа всякий випадок.

[jojo]

Śliczny ten Pikujowy Jezus jest.

[mercun]

Śliczny ten Pikujowy Jezus jest.

To nie jest jeden z uczestników?

[Bywalec]

O Ku... takiej zimy w Biesach to jeszcze nie widziałem