Takie tam wędrowanie

[don Enrico]

Na deser pozostał tort, w postaci przekładanych kawałków.
Wyciągnąłem z plecaka spijworek i usiadłem aby się delektować przysmakami
Na dole podkład z ozdobną wstążką wijącej się drogi
.

.
Potem śmietankowo- śnieżny przekładaniec ze źródłami powstającego potoczku, może Nasiczańskiego ?

.
Gdy go już nadgryzłem kolejny kawałek, to oczy poleciały w górę, w stronę pysznych nawisów pod szczytem Rawki
ale to na szczycie to nie jest świeczka, nie można jej ugryźć, ani zdmuchnąć, można się przytulić mimo że beton

.
Czy jeszcze coś pysznego się trafi ?
No tak, oczywiście.
To schronisko , to przez wiele lat kwintesencja mych podróży bieszczadzkich. To miejsce niezapomnianych długich rozmów wieczornych i wczesnych poranków na wschód słońca.
To miejsce spotkań z wieloma wspaniałymi ludźmi, spotkań zamierzonych i tych przypadkowych.
Czy przetrwa zawieruchę jaka obecnie go łomoce ?
Czy ktoś jest w stanie zastąpić niezastąpionego sternika ?

.
Jeszcze dołożę sobie jeden pyszny kawałek, a co mi tam ? ....najwyżej odchoruję z nadmiaru.
Ale jak sobie odmówić patrząc na czekoladową pigułą Pliszki z dyskretnie na horyzoncie patrzącej Starostynie.
Przecież to zaledwie parę miesięcy temu, pod koniec wakacji ta piguła wyciskała poty z nas.
A wrażenie urwiska zostaje na zawsze.
Teraz nadgryzam z drugiej strony

.
Na samym wierzchu urodzinowego tortu zaświeciła wisienka, w postaci ozdobnych ząbków.
To bez wątpienia Tatry, na które lubię patrzeć, ale tylko patrzeć, nigdy mnie nie ciągnęło. Dlaczego ?
Pozostają w wyobraźni jak niebotyczna , kosmiczna bajka. Może dzięki nim Bieszczady są bardziej ludzkie ?

.
Podzieliłem się tortem i to już koniec opowiadania.
.
Dziękuję za życzenia, ale mam świadomość mijającego czasu.
Czasami jednak się zapominam, bo nie wiem jak długo tam siedziałem przy tym torcie, godzinę, może dwie ...?

[krzychuprorok]

Heniu! zdrowia i jeszcze wiele, wiele takich tortów!

[sir Bazyl]

Tort wspaniały, i te wisienki też pyszne, i dwie Pliszki w zasięgu - normalnie fajerwerki - fest impreza! Życzę Ci takich jeszcze bez liku!

[don Enrico]

Hej ! Dzięki raz jeszcze za wszystkie życzenia, postaram się im sprostać.

[Jimi]

Ah, przypomniało mi się, jak kiedyś w swoje urodziny, a była to cieplejsza pora roku, wyruszyłam w wyczerpującą, kilkudniową wędrówkę po Beskidzie Niskim z namiotem w stylu Bolka i Lolka i ostatkiem sił doczołgałam się, w dniu swoich urodzin tak jak zamierzyłam, na pole namiotowe w Jasielu... gdzie resztką sił rozłożyłam namiot, otworzyłam stosowny trunek (bodajże orzechowy) i poszłam spać. Było pięknie. Mam nadzieję, że w tym roku uda mi się to powtórzyć, oczywiście z tym samym stosownym namiotem. Wszystkiego dobrego Heniek!!

[Bywalec]

To piękne gdy trybik może przeskoczyć w takim miejscu. Zazdroszczę i życzę wszystkiego najlepszego !
Pozdrawiam

[don Enrico]

Wrześniowa sobota nie zapowiadała się pogodowym hitem
Kap, kap , płyną łzy ... spadają wprost na szybę samochodu. Wycieraczka leniwie je rozmazuje tworząc niejasny horyzont.
Przerwa na kawę w przydrożnej stacji paliwowej dobrze robi , bo gdzieś nad Sanokiem niebo zajaśniało.
Pierwotny plan aby odwiedzić ruiny klasztoru w Zagórzu został więc odsunięty w kąt. Jaśniej słoneczko świeci na Bukowskiem, tam pojedziemy.
To taki krótki wypad w górki, bez planu, bez pomysłu i bez rekordów (co najważniejsze) , nie mamy zobowiązań , nie musimy nigdzie dotrzeć, ani niczego zrealizować.
Kierując się niebem i nieskrępowaną wolnością zatrzymujemy się przed sklepem w Komańczy, nie dlatego że nam coś potrzeba.
Nie, mamy w samochodzie wszystko, ale idziemy tam zwyczajowo, bo jak to tak być tutaj i nie zrobić zakupów ?
Jedziemy dalej, rzut oka na smutną Wandę , która czeka na swojego oblubieńca i wyremontowaną drogą mkniemy na południe z rzadka mijając się z innymi pojazdami
... aż do czasu, bo przy bacówce w Osławicy ruch był wzmożony
Co tu się dzieje ?

.
Nie dość że dużo więcej luda, to jeszcze jakoweś kramy się rozłożyły
.

.
No to zakupilim my trochę tradycyjnego sera owcego , a w pobliskim kramie grubą pajdę ze smalcem i ogórcem, co by było zadość
Wypytalim się na jakąż okoliczność te kramy się rozstawilay
- a to Panocku bedą owiecki zaganiać, czyli koniec redyku
Musi jesień idzie
.
Pojechalim dalej aż droga się skończyła, zatrzymując się dopiero przy budynku z napisem Radosne Szwejkowo.
Może to jest miejsce do którego zmierzaliśmy.
Otwiera nam młoda pani i mówi że w zasadzie schronisko nie jest czynne ze względu na chorobę gospodyni Krysi
Powołując się na stare koneksje zostajemy wpuszczeni do obiektu , gdzie jesteśmy jedynymi gośćmi
Przestało padać i chce się ruszyć na miejscowe górki
Widok na Horodki zawsze będzie mi się kojarzył z rajdem IMB (cóż pewne osobniki tak mają - to był chyba 3-rajd)
.

.
tak, ale zmieniliśmy kierunek w stronę granicy. Na wszelki wypadek biorąc ze sobą koszyki, to tak, na wypadek gdyby chciały zaatakować na s dzikie hordy grzybowe
Na próżno
nie było skomasowanego ataku grzybowego, ot na początek drużyna kani, potem kompania maślaków, ale te odparliśmy nie pochylając się
Na granicy było gorzej , najpierw kompania muchomorów (tył ładnych czerwonych) a za nimi dwa pułki rydzów dowodzonych przed samotne prawdziwki
.


Dobrze że na przełęczy jest ławeczka, można sobie odpocząć.
Spokojnie, można było dalej wędrować zarastającą granicą, tylko z rzadka atakowały samotne borowiki
ale udało się przedrzeć przez brzozowe laski porośnięte ostrężyną na łączki widokowe i nasycić obrazkami
.

.
- Co to z ostre górki tam widać na końcu - pyta się Moja
- Dyć to Osadzki Wierch , gdzie onegdaj wyciągając z plecaka nieostrożnie rozbiłaś ostatnie piwo o skały !
( łod tej pory powiedziołem sobie, że nie będę swej baby broł w gory, ale żem nie dotrzymoł słowa)
i nie wiem dlaczego tak jet .