Chory na Horę

[iaa]

Już wcześniej, z zainteresowaniem snuliśmy przypuszczenia, co też licznie i w jednym kierunku podążające niewiasty mają w torbeczkach i puszeczko - garach barwnie ozdobionych motywami kwiatowymi i nie tylko. Każda to niosła, a wszystkie do cerkwi zmierzały, bo w jej bezpośredniej bliskości, jak się okazało, kazała się wysadzić nasza współpasażerka. Jakoś tak w trakcie krótkiej znajomości o czym innym polsko – ukraińska dyskusja snuta była, a istotne pytanie nie zostało zadane. Babeczka opuściła gościnne polskie progi, a zatem – pssst! Gul – dobre! Gul – lepsze! Gul – miodzio! Gul – odlot! Gu.. – co, już koniec?! Jazdy też, bo jak się okazało, mapa, przypuszczenia i droga zbiegły się w jednym miejscu – o dziwo w pobliżu baro – sklepu /hmm/. Hamulec, jedyneczka, hamulec – tu nie; jedyneczka, hamulec – tu też nie. A ten dziadzio za płotem może kawałek łąki, coby się maszyna przez dwa dni spokojnie popasła, udostępni?
- Dobryj den. Pan, u was maszynu… parking dwa dnia / i noczi/… yyy?
- Yyy, uuu, ooo…! Dźwięki przez dziadzia wydawane jakieś dziwne takie, nijak do mowy z innych ukraińskich wyjazdów niepodobne, ale wola wyraźnie okazana poprzez: zdjęcie desek zaporowych /u dołu/, usunięcie belek podpierających /u góry/, skuteczne wskazanie kogutowi butem miejsca stałego zakwaterowania, wreszcie otwarcie bramy/ ręce i nogi w akcji/ i dodatkowo - uniesienie grabiami przewodu sielsko ścielącemu się na wysokości nosa opowiadającego. No to fruu, z lekka płosząc kuraki docieramy pięć metrów dalej tj. pod z lekka wzniesioną drugą granicą rozległego ogrodu.

[sir Bazyl]

... a zatem – pssst! Gul – dobre! Gul – lepsze! Gul – miodzio! Gul – odlot! Gu.. – co, już koniec?! ...

Ojojoj! Ojoj! Oj! Grdyka drga rozdrażniona, krtań płonie a w lodówce tylko musztarda!
A w ostatni łikend biłe niefiltrowane pięknie pieniło się w kuflach w jednej z knajpek bieszczadzkich!
Dawaj Janusz, dawaj - pyszne to...i nie tylko ten krótki passus o pianie mi gulą w gardle stanął! Eh...czas najwyższy znów ruszyć w krainę liczydeł.

[don Enrico]

(...)! Eh...czas najwyższy znów ruszyć w krainę liczydeł.

Pięknie powiedziane

[iaa]

Ojojoj! Ojoj! Oj! Grdyka drga rozdrażniona, krtań płonie a w lodówce tylko musztarda!
A w ostatni łikend biłe niefiltrowane pięknie pieniło się w kuflach w jednej z knajpek bieszczadzkich!
Dawaj Janusz, dawaj - pyszne to...i nie tylko ten krótki passus o pianie mi gulą w gardle stanął! Eh...czas najwyższy znów ruszyć w krainę liczydeł.

Rzekłeś Wodzu, howk! /chyba/
Ten odcinek sponsoruje, a co mi tam: Ciechan psz.

Jęk, pełen udawanej rozkoszy, towarzyszący opuszczaniu rzekomo zawsze niewygodnego samochodu i zmianie rzekomo nieergonomicznej postawy, właściwej wszystkim podróżującym tym środkiem transportu, rozszedł się po Lucie.

Jęk, pełen szczerego zachwytu nad obłymi wzgórzami otaczającymi miejsce, do którego przybyli, w końcu nie nizinni turyści, jako też podziw dla porannej pracy słońca i świeżości wozducha, rozszedł się po Lucie.

Po wytłumaczeniu właścicielowi posesji, że te wory z szelkami to na plecy, bo „my w gory na dwa dnia itd., itp. …”, a Dziadzio, swoje dźwięki wydając, z pełnym politowania uśmiechem ręką radośnie machał tu i ówdzie. Nazwy Holica i Ostra robiły na nim zdecydowanie mniejsze wrażenie, niż na nieświadomych jeszcze tego, co ich czeka, innostrancach.
Jeszcze, gdy skład ekipy był zapuszkowany w klimatyzowanych warunkach, toczyły się leniwe dyskusje: - właściwie to gdzie, po co, którędy, a może by, na którą, ile, gęsto poziomice, jakieś źródełko ???. Wątki były zarzucane, ale niechętnie podnoszone przez współpasażerów. Klasyczne dla hedonistów zachowanie: dojedziemy, się zobaczy – koiło zmysły i dawało złudny spokój.
Gdy ucichły westchnienia zachwytu i udawanej ulgi, a czas skrócił się o godzinę, właśnie czas było na damsko – męskie decyzje.
Z najmniej spodziewanej strony wysunięto opcję szokująco - harcorową, ale uległa ona naturalnej i sprawnej pacyfikacji; ideowym targom nie było końca, wyraźnie dawał się odczuć brak niejednokrotnie zaznanej „demokracji Henkowej”.
W tych warunkach można stwierdzić, że błyskawicznie została przyjęta dziwnie brzmiąca propozycja – idziemy na dwa razy… /co wcale nie znaczy, że idziemy albo i nie/


(…) Tylko gdzieś w cieniu, pod lichym płotkiem, wśród zielska, głęboko w jednym ze zwojów mózgowych schowana szaleńca myśl o „kółeczku”, poszła się… wietrzyć.

Ale…