Szwejkiem tam i z powrotem.

Wczoraj rano
Załącznik 43364
z Wojakiem Szwejkiem ruszyliśmy na
Załącznik 43365
On do końca a ja nie do końca do końca, gdyż opuściłem go na zielonym peronie
Załącznik 43366
i ruszyłem już na własnych kopytach, wzdłuż torów
Załącznik 43367
ku rzece
Załącznik 43368
nad którą przeleciałem kilka metrów powyżej lustra wody
Załącznik 43369
Lecąc górą dostrzegłem hen daleko w dole człapiącą czaplę
Załącznik 43370
Na drugim brzegu wylądowałem koło murka wzmocnionego kamieniem z żaren
Załącznik 43371
i biegnącą wzdłuż niego ścieżką dotarłem po kilku metrach do zbitej z desek ławeczki. Postanowiłem sprawdzić czy wygodna i jak na niej będzie smakowało. Odpaliłem puszkę i stwierdziłem, że to był wyśmienity pomysł! :grin:

Oprócz puszki wyjąłem z plecaka mapę gdyż należało podjąć decyzję którędy?

Z Kiryndelą znamy się nie od dziś i nie będę ukrywał, że wziąłem już ją i od góry, i z dołu a nawet z boku a nasze spotkania odbywały się zarówno w aurze letniej jak i zimowej.
Tym razem w celu zintensyfikowania doznań postanowiłem trochę zboczyć trawersując u jej stóp z delikatnym uniesieniem na urocze zagłębienie rozległej i płytkiej przełęczy.

Za sobą pozostawiłem Ostrów i polną drożyną przez Bartków wędrowałem niemal równolegle do rzeki. Na łąkach Bartkowa spotkałem kangura
Załącznik 43372
Za rzeką piętrzyły się szczyty
Załącznik 43373
i strzeliste zwieńczenia tutejszej świątyni
Załącznik 43374
Wkrótce znalazłem się Koło Kabala i zakręciłem pod kątem prostym na widoczną już przełęcz.
Załącznik 43375
Wspinałem się dzielnie, zostawiając za sobą w dole łąkę Koło Kabala
Załącznik 43378
i w pewnym momencie dostrzegłem, że nie jestem na tej polnej drodze sam, gdyż z góry pędził w moją stronę drapieżnik
Załącznik 43376
Rzuciłem okiem za siebie
Załącznik 43377
szukając pomocy lecz wszędzie pusto, po horyzont żywej duszy!

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

... i w pewnym momencie dostrzegłem, że nie jestem na tej polnej drodze sam, gdyż z góry pędził w moją stronę drapieżnik

Załącznik 43376

---

Oj, pewnie stanąłeś, temu "drapieżnikowi", na drodze do znajomego kurnika :-)

Cytat:

---

Zamieszczone przez zbyszek1509

Oj, pewnie stanąłeś, temu "drapieżnikowi", na drodze do znajomego kurnika :-)

---

Tak, tak, może nawet ocaliłem jakiejś kurze życie :-)


Po osiągnięciu progu przełęczy mogłem podziwiać pobliski wierzchołek
Załącznik 43381
szczyty dalsze
Załącznik 43379
i majaczącą w oddali bryłę kolejnej świątyni:
Załącznik 43380
Na zdjęciu majaczy mniej, gdyż zoomem przywabiłem ją bliżej :grin:

Droga biegnąca ku górze była bardziej trawiasta
Załącznik 43384
niż droga na dół
Załącznik 43382
Wybrałem tą brzydszą i zszedłem do wsi
Załącznik 43383
Wkrótce przeciąłem zakole serpentyny tuż obok tej majaczącej cerkwi i polną dróżką przez Medżyripki i Kowajce doszedłem do miejsca, w którym musiałem się zdecydować czy na skróty lekko w prawo, czy szerokim łukiem lekko w lewo.

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

...doszedłem do miejsca, w którym musiałem się zdecydować czy na skróty lekko w prawo, czy szerokim łukiem lekko w lewo.

---

Na prawo dżungla, chabazie po uszy a w lewo widać było, że jechał niedawno jakiś traktor gdyż trochę ubił to wybujałe szaleństwo, tym samym pomagając mi podjąć tą trudną :wink: decyzję.
Zacząłem ponownie zdobywać wysokość wdrapując się coraz to wyżej i wyżej. Wyboru nie żałowałem, gdyż widoki rozpościerające się z mojej trasy
Załącznik 43565 Załącznik 43566
rekompensowały mi wysiłek włożony w nadłożone „kilometry”.
Wkrótce zagłębiłem się w las i złapałem szlak,
Załącznik 43569
którym mijając żubrzy paśnik
Załącznik 43567
przez Kotylnice i przecinając utwardzony trakt
Załącznik 43568
popędziłem w kierunku na Strymne.
W lesie troszkę halsowałem i niechcący przepłoszyłem cztery żubry, ale że nie zachowałem odpowiedniej czujności mam na zdjęciu z tego spotkania jedynie rozmyty zad jednego osobnika :smile:
Sam pipant szczytowy odpuściłem i zarastającym trawersem przez Dił wyskoczyłem na widokowy Hrubek
Załącznik 43570 Załącznik 43571

Stąd biegnącą wierzchowiną dróżką
Załącznik 43573
kręcąc głową w lewo
Załącznik 43572
w prawo
Załącznik 43575
i w stronę przeciwną do kierunku marszu
Załącznik 43574
powoli opadałem ku dolinom
Załącznik 43576
Z ostatniego wybrzuszenia jeszcze raz zerknąłem wstecz
Załącznik 43577

Załącznik 43581
i po kilku chwilach, pokonując jar potoku wyskoczyłem naprzeciwko krzyża
Załącznik 43579

który kilka miesięcy wcześniej, podczas podróży rakietą ukrył się przed moim wzrokiem.

Dzień był jak na moje odczuwanie ciepła dość upalny i już od dłuższego czasu marzyło mi się zimne piwko. Od widocznego na zdjęciu krzyża do krzyżówki z drogą główną, przy której nęciły baldachimami parasole było około dziesięciu minut marszu. Wkrótce byłem więc już tuż przed barem, po drugiej stronie ulicy, dosłownie około dziesięciu metrów od szynkwasu i nagle, chcąc złożyć mój trekkingowy kostur co by nie przeszkadzał, zdałem sobie sprawę, że przecież go nie trzymam ani w ręce lewej ani w prawej.

Orzesz, ja pierdziu, kuźwa do kwadratu! Został w jarze, oparty o stromy stok przy potoku przed krzyżem, gdzie zatrzymałem się na chwilę obmyć twarz i ręce. Normalnie DRAMAT! Już czułem jak trzymam zimny kufel w ręce, jak nurzam wąsa w pianie, jak chłodny płyn spływa do gardła i gasi pragnienie a tu dupa – trzeba się wrócić!

Ciskając w myślach mięsem na prawo i lewo, wyzywając się od różnych takich niekumatych, machnąłem ten odcinek ponownie w dziesięć minut ale w obie strony :grin:

Na szczęście bar był nadal czynny a piwa nikt w tym czasie nie wypił i udało się dwa dla mnie z beczki utoczyć.
Ukontentowany potoczyłem się na peron i już po chwili Szwejk zgarnął mnie na pokład i popędził z powrotem do Rzeszowa mijając znajome miejsca
Załącznik 43582

Załącznik 43583

Załącznik 43584

Trzy tygodnie temu w czwartek podczas szychty coś mną w środku szarpnęło, zaskowyczało i zaczęło skamleć: rzuć to, rzuć w diabły i wyjedź w Bieszczady! I już omalże nie podjąłem tej decyzji gdy nagle, przywalił mi głos rozsądku: taaa, i będziesz mieszkał w szałasie, wcinał grzyby i zdziczałe jabłka a jak się pogoda zbiesi to i micha pysznego deszczu ze śniegiem się znajdzie!

Wiem! Przechytrzę system – wpłaciłem cztery złote wpisowego do największej orkiestry i wieczorem zaciśniętymi kciukami wbijam w klawiaturę: „wyniki”. Zanim się wyświetliło to biłem się z myślami gdzie mam kupić tą działkę pod turystykę? Mam upatrzonych kilka miejsc i nie mogłem się zdecydować, które z nich będzie lepsze :-D

Sięgam więc po mój kontrakt na miliony – dwa rzędy liczb po sześć w każdym i ani jednego trafienia!

Dyrygentowi powiem tylko tyle: tak się nie robi…

Skoro z braku tego i owego na razie nie mogę codziennie upijać się bieszczadzkim powietrzem to może choć jakiś mały gżdyl na pocieszenie!
Chwilowo, pewnie tylko na okres wakacji na torowisku pomiędzy Sanokiem a Łupkowem zaroiło się od pociągów: Bieszczadzki Żaczek, Wojak Szwejk i Bieszczadzki Łącznik gnają tam i z powrotem we wszystkie dni tygodnia. Przypasował mi Szwejk, gdyż startował z Rzeszowa w sobotę wczesnym rankiem i wracał wieczorem.

Prognozy wieszczyły ciągłe opady deszczu tak mniej więcej do dziesiątej i podczas jazdy pociągiem się sprawdziły, więc nie udało się zrobić zbyt wielu zdjęć. Było dość ciemno i smętnie, tak że większość czasu spędziłem na lekturze. Mimo to udało się wypatrzyć kinowy wystrój dworca w Jaśle:
Załącznik 44826
zmykające przed szynobusem sarny
Załącznik 44827
gawroni zlot
Załącznik 44828
źródełko koło drogi prowadzącej do ruin klasztoru karmelitów bosych
Załącznik 44829
czy też te ruiny wraz z kopułą cerkwi w Wielopolu
Załącznik 44830
Wstępny plan wędrówki był następujący: po opuszczeniu Szwejka sforsować Wani Potok i przez Pemackę i Capów Horbek dojść na Witrijany i tam zdecydować co dalej.

Szwejk zostawił mnie na mokrym peronie i odjechał w siną dal
Załącznik 44831
Zanim rozpocząłem właściwą wędrówkę skierowałem się do sklepu po mój zestaw przetrwania (dwa piwa plus dwa bajeczne). Bardzo lubię tą atmosferę, ten klimat panujący w typowych wiejskich sklepikach. Czas tu płynie całkiem inaczej, nikt się nie śpieszy, stojąc w kolejce można dużo dowiedzieć się o aktualnościach z życia mieszkańców, sensacyjnych wydarzeniach bądź wymienić się spostrzeżeniami na temat zagrożeń czyhających w lesie na turystę. Jest to nie tylko punkt handlowy ale też miejsce spotkań, punkt wymiany informacji, takie centrum kulturalne. Tak było i w tym sklepie – dwóch panów siedziało na plastikowych krzesełkach koło drzwi i dyskutowali ze wszystkimi w kolejce o różnych sprawach. Jeden z nich zapytał mnie gdzie jest reszta nas? Jak się dowiedział, że ja to całość wycieczki, to starał się mnie zniechęcić do łażenia po lesie, gdyż po okolicy chodzi i drapie, jak szalony drapie drzewa niedźwiedź. Drugi oponował twierdząc, iż dwadzieścia lat pracuje w lesie i jeszcze żadnego nie widział. Chcąc ich pogodzić skłamałem, że będę szwendał się tylko po łąkach.

Bajecznych nie było to wziąłem nussbeissera i pożegnawszy się ze wszystkimi opuściłem ten miły zakątek. Niestety siąpawica przybrała na sile więc podbiegłem do niedalekiej wiaty przystankowej ubrać się w nieprzemakalne. Jak już wbiłem się w te dodatkowe warstwy odzienia to jakby trochę zelżało. Właściwie to wybiła już dziesiąta więc powinno całkiem przestać ale na razie nie chciało.
Dałem susa przez Wani Potok i mrocznym wąwozem
Załącznik 44832
piąłem się w górę.
Wkrótce moja dróżka wydostała się na łąki
Załącznik 44833
Na tą chwilę punktem nawigacyjnym był górujący nad okolicą maszt telekomunikacyjny
Załącznik 44835
Czarne nogawki spodni błyszczały od ściekającej wody niczym dach pobliskiej świątyni
Załącznik 44834

Na Wirtrijanach wyskoczyłem ponownie na asfalt, tuż przed przystankową wiatą, która kusiła zadaszeniem by usiąść na jedno. Okazało się, że to był bardzo dobry wybór, gdyż zanim dopiłem przestało padać i mogłem w końcu zdjąć „ortaliony”. Oswobodzony popędziłem wijącą się początkowo wśród pól i lasów drożyną na Falów Wygon i Wysoki Dział, z którego jak się później okazało powinienem zejść do widocznej na zdjęciu szutrówki
Załącznik 44836
Tyle, że nie zszedłem tam bo całkiem mnie zaćmiło. Nie wyjąłem też mapy i nie sprawdziłem jak iść, gdyż byłem przekonany, że trzeba jeszcze trochę lasem. Wyraźna początkowo droga stawała się coraz mniej czytelna i po kilkunastu minutach całkiem rozmyła się w terenie. Zszedłem już dość nisko gdyż napotkałem lekko meandrujący potok. Po konsultacji z mapą okazało się, że to znów jest Wani Potok tylko w górnym jego biegu i zatacza tu łuk, po którego cięciwie mogłem na skróty dostać się do właściwej drogi. Na mapie nie wszystkie atrakcje są zaznaczone więc wkrótce dotarłem niemalże do łąk wspinających się ku zgubionej drodze. Niemalże, gdyż wyszedłem na ciągnące się, wielostopniowe bobrze rozlewisko
Załącznik 44837
Troszkę poprzedzierałem się wzdłuż niego w dół, później wróciłem do punktu wyjścia i próbowałem w górę ale gęsto zarośnięty teren przybrzeżny nie pozwalał na wypatrzenie któregokolwiek końca.
Podjąłem decyzję, że spróbuję po najwyższej tamie (to ta zielona linia badyli po prawej stronie na powyższym zdjęciu) znajdującej się tuż przy ich hacjendzie .
Po kilku krokach dotarłem do ścieżki, którą bobry wydeptały do kolejnego, niższego zbiornika
Załącznik 44838
Powolutku, stopa za stopą, badając najpierw wytrzymałość konstrukcji przed sobą, brnąłem coraz dalej i dalej, by w końcu z uczuciem ulgi zejść na twardy grunt.

Przedzieranie się przez gęsto rosnący wzdłuż bobrowiska świerkowy zagajnik trochę mnie zmęczyło więc wyjście na otwartą przestrzeń
Załącznik 44839 Załącznik 44840
powitałem z radością.
Wkrótce dotarłem do zgubionej drogi
Załącznik 44841
z której rozpościerały się niczego sobie panoramy
Załącznik 44842 Załącznik 44843
Po kilkuset metrach jej nawierzchnia zmieniła się z wycacanej
Załącznik 44844
na normalną
Załącznik 44845
Raźno mlaszcząc podeszwami dotarłem do samotnej chałupy na Łazach. Szare do tej pory niebo, nabrało w końcu dynamiczniejszego wyrazu
Załącznik 44846

Stąd działem opadającym pomiędzy potokami Z Drążawy a Modrzą zacząłem schodzić w kierunku łąk na Horbie. Mimo, iż ten odcinek można pokonać w mniej niż dwadzieścia minut to udało mi się wydłużyć ten czas do półtorej godziny :-D Było to bardzo przyjemne wydłużanie gdyż popadłem w skrajne obżarstwo. Nijak nie dało się przejść obojętnie obok rosnących całymi łanami malin
Załącznik 44852
i niesamowicie oblepionych jagodami trześni
Załącznik 44849
Nie pamiętam kiedy ostatnio jadłem tak smaczne, słodkie i soczyste ptasie czereśnie. Po prostu nie można było się od nich oderwać. Przy rwaniu sok spływał aż po łokcie, gdyż mimo zastosowanych ułatwień trzeba było dość wysoko wyciągać ręce po owoce. Z ich rwaniem był mały problem, gdyż najniższe gałęzie zwisały znacznie wyżej niż wynosił zasięg ramion ale za pomocą kuli udawało mi się je do siebie przyciągać.

Może nie wszyscy wiedzą co to jest ta kula, więc postaram się wyjaśnić.
U mojej babci mieszkającej na Pogórzu Strzyżowskim kulą nazywano prosty drąg o długości około 2,5 metra, na którego końcu znajdowała się metalowa spirala (podobna do tej z grzałek elektrycznych na wrzątek). Przyrząd ten ułatwiał nabieranie wody ze studni, której lustro znajdowało się niezbyt głęboko, więc kołowrót był niepotrzebny, lecz na tyle nisko, że nie dało się zanurzyć wiadra ręką.
Z kuzynami braliśmy koromysło, wiadra i kulę, i tak wyposażeni szliśmy pod dowództwem babci do znacznie oddalonej od domu studni. Na miejscu babcia zaczepiała koniec kuli do kabłąka wiadra, opuszczała je do studni umiejętnie zanurzając (nam nie wolno było tego robić, żebyśmy nie potopili wiader) i szybkim ruchem wyciągała je do góry ciągnąc drąg pionowo do góry, chwytając go na przemian raz jedną ręką raz drugą. Później zaczepiała wiadra do koromysła i niosła je do domu. My byliśmy wtedy za cienkie leszcze na taki wyczyn  więc nieśliśmy z powrotem tylko kulę.
Drugi przyrząd noszący tą nazwę to właściwie uboższa wersja pierwszego gdyż był to też sporej długości drąg ale zakończony nie wymyślną spiralą tylko haczykowatym odgałęzieniem bądź wbitym pod kątem gwoździem. Ta kula służyła właśnie do przyciągania konarów czereśni.

I taką właśnie kulę sobie wyrychtowałem. Wspierając się na tej ladze spacerowałem lasem od czereśni do czereśni odpoczywając po drodze przy malinach :-D
W końcu, z pełnym brzuchem wytoczyłem się na łąki widokowego Horbu
Załącznik 44851 Załącznik 44850
Tu zakręciłem w dół do potoku i walcząc z lipcową dżunglą nadrzeczną przedarłem się przez Modrzę na jej drugi brzeg i rozpocząłem wspinaczkę łąką na następny dział.

Osiągnąwszy boczne wypiętrzenie grzbietu zaległem na rozległej łące
Załącznik 44853
w celu uzupełnienia chmielu w organizmie.
Nasycony pociąłem lasem na grzbiet główny wyskakując nań w miejscu zwanym Do Ciupy. Tam obrałem kierunek na wieżę
Załącznik 44854
Po lewej stronie miałem las a po prawej widoki na południe
Załącznik 44856
i południowy wschód
Załącznik 44855

Za masztem ponownie zagłębiłem się w lesie gdzie Koło Karczmy wypłoszyłem wypoczywającego, potężnego jelenia. Wkrótce dotarłem do kolejnych łąk
Załącznik 44857
i z Oszałazu podziwiałem charakterystyczne kształty nadciśniańskich szczytów
Załącznik 44858
Na lewo od nich majaczyły Połoniny
Załącznik 44859
Jeszcze dalej wznosiła się góra najwyższa
Załącznik 44860
a na wschodzie zielone wzgórza nad bieszczadzkim morzem
Załącznik 44861
Z kolei z północnych stron udało się przyciągnąć szybowisko
Załącznik 44862
Obrałem azymut mniej więcej na najbliższą stację kolejową. Początkowo łąkami po pas w zielsku a Koło Hańczarka przez chabazie ponad dwu metrowe dotarłem do asfaltu i peronu.
Do odjazdu pociągu było jeszcze około czterdziestu minut a tu nagle od strony Komańczy pojawił się motoraczek - ekspres. Przemknął nie zatrzymując się i popędził w kierunku Zagórza
Załącznik 44863
Pół godziny później pojawił się Szwejk,
Załącznik 44864
który na szczęście był bardziej gościnny i zabrał mnie z powrotem do Rzeszowa.

Wszystkie nazwy terenowe użyte przeze mnie w relacji odpowiadają opisywanym miejscom i zostały zaczerpnięte z Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych.

Ja się tak właśnie zastanawiałam skąd te nazwy...:wink:
A ten przyrząd do studni też pamiętam - i rzeczywiście odpędzano nas tj. dzieciaki od prób czerpania w ten sposób wody. Ale nie wiedziałam, że to kula się nazywało. A może już nie pamiętam. Ale pamiętam jaka ta woda ze studni była pyszna - w takie upały jak teraz nic lepszego ponad taką wodę.

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

Zanim rozpocząłem właściwą wędrówkę skierowałem się do sklepu po mój zestaw przetrwania (dwa piwa plus dwa bajeczne).

---

Relacje Bazyla zazwyczaj są tajemnicze. Owa tajemniczość polega na tym, że czytelnik prawie zupełnie nie wie, skąd, dokąd i którędy on idzie. Chyba, że zna na pamięć Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych wraz z lokalizacją tych nazw. Tak też było i teraz.

Coś tam można wywnioskować ze strzępów przekazanych informacji. Ja swoje wnioski mam, ale przedstawię je tylko w zarysie, żeby nie psuć zabawy. Nie zdradzę tajemnicy, jeśli napiszę, że ważnym punktem wycieczki był Morochów (jest na zdjęciach: przystanek kolejowy i dachy cerkwi). Można też przypuszczać, że podczas wędrówki Bazyl prawie że zszedł na dziady. Ale tylko prawie. I że na początku było mu trochę niebiesko, a na końcu całkiem wysoko. Za to z dużą pewnością mogę podać, że odległość między startem a finałem wędrówki wyniosła dokładnie 4 kilometry, czyli cały dzień łaził i prawie nic nie przeszedł.

Ale opowieści Bazyla można też czytać bez potrzeby rozeznawania jego ścieżek. I wyciągać inne wnioski, oprócz topograficznych. Na przykład podpatrzeć środki bezpieczeństwa na wypadek spotkania z wilkiem lub niedźwiedziem. Różni (niby)fachowcy mówią o gazie pieprzowym, dzwoneczka przy plecaku, petardach hukowych, itp. Myślę, że w głodny wilk w potrzebie zeżre delikwenta razem z jego gazem i dzwoneczkami, zanim zdąży wyjąć petardę. A Bazyl ma swój sposób, o którym nie opowiada, tylko go stosuje. Wieloletnie obserwacje potwierdzają, że żaden wilk ani niedźwiedź nie ruszył nigdy człowieka po dwóch piwach.

Cytat:

---

Zamieszczone przez asia999

… nie wiedziałam, że to kula się nazywało. A może już nie pamiętam.(...)

---

To może być tylko lokalna nazwa tak jak z borówkami, które podobno w centrum Polski nazywane są jagodami :mrgreen:

Cytat:

---

Zamieszczone przez asia999

...Ale pamiętam jaka ta woda ze studni była pyszna - w takie upały jak teraz nic lepszego ponad taką wodę.

---

Też tak zapamiętałem smak studziennej wody. Wiadra ustawiane były w zacienionym miejscu na ganku, na wbitych powyżej nich gwoździach wisiał kubek emaliowany i chochelka, którą chyba należało nabierać wodę i przelewać do kubka. Oczywiście my nie mieliśmy czasu na te ceregiele i zanurzało się kubek bądź chochelkę i piło się z nich tą przepyszną wodę a w skrajnych sytuacjach gdy sprzęty zostały rozchwycone przez spragnioną czeredę, ustami siorbało się bezpośrednio z wiadra :-D.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

… czytelnik prawie zupełnie nie wie, skąd, dokąd i którędy on idzie. Chyba, że zna na pamięć Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych wraz z lokalizacją tych nazw. (…)

---

A są tacy, którzy nie znają??? :mrgreen:
Jeśli ktoś chciałby nadrobić te zaległości to warto zajrzeć na geoportal, wybrać tam sobie ulubiony wygląd mapy i w rozwijanym menu pojawia się cała masa różnych możliwości i jedną z nich jest opcja zaznaczenia nazw Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych – i mamy Bazyla!

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

…Nie zdradzę tajemnicy, jeśli napiszę, że ważnym punktem wycieczki był Morochów (jest na zdjęciach: przystanek kolejowy i dachy cerkwi).

---

Właśnie dla zdradzenia „tajemnicy” zamieściłem zdjęcia przystanków kolejowych i masztów telekomunikacyjnych. Poza tym nazwy takie jak Witrijany, Wysoki Dział i Łazy są na mapie W. Krukara. Tajemnicze nazwy miały tylko wzbudzić zainteresowanie czytelników ale niestety nie wypaliło :cry:

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Można też przypuszczać, że podczas wędrówki Bazyl prawie że zszedł na dziady.

---

Ano zszedł (choć właściwie to się wspiął :-D)

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Ale tylko prawie. I że na początku było mu trochę niebiesko, a na końcu całkiem wysoko. Za to z dużą pewnością mogę podać, że odległość między startem a finałem wędrówki wyniosła dokładnie 4 kilometry, czyli cały dzień łaził i prawie nic nie przeszedł.

---

Z tymi kilometrami to cała prawda! :mrgreen:
Niebiesko było równolegle, gdyż gdyby uwierzyć mapie to było czarno ale w terenie nie wypatrzyłem żadnych znaków, choć przyznam, że nie szukałem ich, bo droga polna była wyraźna. Niebiesko tylko przeciąłem w okolicach „górnego” Morochowa.

Trasa wg mapy: Morochów – Czekajka - Wysoki Dział – Sietniki – Łazy – łąki nad Ratnawicą – łąki przed Bełchówką – Dziady – Kamienna – Zurawinka – Wysoczany.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

A Bazyl ma swój sposób, o którym nie opowiada, tylko go stosuje. Wieloletnie obserwacje potwierdzają, że żaden wilk ani niedźwiedź nie ruszył nigdy człowieka po dwóch piwach.

---

He, he, bardzo lubię ten sposób. Pięknie to Wojtek przedstawił, tylko jaką funkcję pełnią Bajeczne?

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

(....)

He, he, bardzo lubię ten sposób. Pięknie to Wojtek przedstawił, tylko jaką funkcję pełnią Bajeczne?

---

Obstawiałbym, że zapewniają odpowiedni zapas energii do ucieczki przed terytorialnym bykiem (żubrem - samcem), albo... przemytnikami (np. ludzi :shock: ).

Względem tego, że na początku było mu trochę niebiesko, a na końcu całkiem wysoko, to nie miałem na myśli żadnych bazgrołów na drzewach, tylko w nieudolny sposób zgadywałem, że najpierw szedłeś w kierunku na Niebieszczany a potem na Wysoczany;-)
Względem środka antywilkowego "dwa piwa", to wyróżnić tu można dwa aspekty tego tematu: subiektywny i obiektywny.
Subiektywny, to taki, że po owych dwóch piwach człowiek staje się trochę śmielszy. Widzi takiego niedźwiedzia, ściska w ręce mocniej swój leszczynowy kij i groźnym głosem warczy: ty, niedźwiedź, no podejdź no tu bliżej, to zobaczysz! A niedźwiedź cię po prostu olewa, bo ma ważniejsze sprawy na głowie, niż ty i twój kij.
A obiektywny, to opowiadania o życiu i pacy bieszczadzkich leśników i drwali. Bywało, że jechał zimą przez las trochę napruty chłop na koniu i napadły go głodne wilki. Żeżarły konia razem z uprzężą a chłopa nie tknęły.
I jeszcze o "Bajeczych". Nie kupuj tego świństwa, toż to sama chemia! Kup sobie płatki owsiane i pomieszaj z rodzynkami 1:1.

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

... Trasa wg mapy: Morochów – Czekajka - Wysoki Dział – Sietniki – Łazy – łąki nad Ratnawicą – łąki przed Bełchówką – Dziady – Kamienna – Zurawinka – Wysoczany...

---

Fajne tam tereny są, ale oświeć mnie, czemu nie zahaczyłeś o cmentarze w Bełchówce czy Ratnawicy?
Mam tam swoją ulubioną, jesienną pętelkę - Płonna - Kuty (albo przez Kamienne) - Dziady - Wyszylas - Bełchówka - Dił - Ratnawica - Łazy - Zawadka Morochowska - Kuty - Żurawinka - cmentarz w Płonnej.
A ostatnio włócząc się motorowo zajechałem pod cerkiew w Morochowie. Tam przy sławojce stoi tablica z reprodukcją WIG-ówki z zaznaczonymi ścieżkami historyczno-kulturowymi. I tam, pod szczytem nazwanym przez autorów Bubenne(?) jest oznaczone miejsce martylologii. Taki jeden punkt jest wystarczający, by zaplanować całodzienną wycieczkę. Tylko poczeka to do jesieni...

Jest tam w okolicy kuriozalna Ścieżka Historyczno-Przyrodnicza "Szlakiem Dawnych Osad", która - wspominając Ratnawicę, Bełchówkę, Kamienne i Płonną - zagląda tylko do Ratnawicy.

Nie to, żeby mi brak było znakowanych ścieżek, ale jak można tworzyć ścieżkę historyczną i w odległości kilkuset metrów omijać stare cmentarze?

Zgadza się - ścieżka omija Bełchówkę. Z tego co pamiętam, to tablica stoi prawie naprzeciw cmentarza, tyle że od niego oddziela ją zakrzaczony, dość głęboki wąwóz (też to dojście już testowałem). A wystarczyło tylko pociągnąć ją dalej z Ratnawicy w kierunku Zboisk i tam wlatuje droga, która przechodzi przez Bełchówkę. Choć cmentarz i tak trzeba poszukać w pewnej odległości od niej. Ja mam taką wskazówkę - jak idę drogą nad cmentarzem (czyli nie skręcam koło ruin po szkole w kierunku cerkwiska) to w pewnym miejscu jest jedyna rosnąca przy tej drodze jabłoń. Wtedy skręt o 90st w lewo (idąc od Ratnawicy), 150-200m przez las i zobaczy się już płożący barwinek. Wtedy szukać rabarbaru bo on wespół z barwinkiem porasta tamtejszy cmentarz.
Albo wykorzystać kataster, bo ten cmentarz jest wydzielony. Prościej, ale zależy co kto lubi ;)
Ścieżka przydaje się tylko z powodu tej wiatki nad Ratnawicą - zawsze tam mam postój :-)

Czytujesz sobie dekalog turysty? Punkt IV jest wyjątkowy, chciałem sobie na tę okazję zrobić zdjęcie pod znakiem ścieżki ale żadnego nie znalazłem :wink:

Czytałem raz i wstyd mi się zrobiło. 4 pkt-y notorycznie łamię ;)

Mam nadzieję, że tej jesieni ja go też złamię w tych okolicach :mrgreen:

No to może się jeszcze okazać, że się tam w lesie będziem nawzajem straszyć ;)

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Względem tego, że na początku było mu trochę niebiesko, a na końcu całkiem wysoko, to nie miałem na myśli żadnych bazgrołów na drzewach, tylko w nieudolny sposób zgadywałem, że najpierw szedłeś w kierunku na Niebieszczany a potem na Wysoczany;-)

---

No niezły rebus :) - teraz wszystko jasne! :)

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

I jeszcze o "Bajeczych". Nie kupuj tego świństwa, toż to sama chemia! Kup sobie płatki owsiane i pomieszaj z rodzynkami 1:1.

---

Bajeczne są bajeczne a płatków i rodzynek nie lubię!

Cytat:

---

Zamieszczone przez Dlugi

Fajne tam tereny są, ale oświeć mnie, czemu nie zahaczyłeś o cmentarze w Bełchówce czy Ratnawicy?

---

Tak myślę, że pociąg mógłby nie poczekać gdybym się spóźnił :) Pi razy drzwi potrafię oszacować czas potrzebny na wycieczkę i szczerze mówiąc Bełchówka była w planach (Ratnawica nie gdyż już kiedyś tam byłem a z czegoś trzeba było zrezygnować). Niestety zmitrężyłem trochę czasu w lesie i na bobrowiskach, później na malinach i trześniach więc ostatecznie odpuściłem też Bełchówkę. Chwilę myślałem czy nie spróbować ale wolałem się poszwendać bez spiny. Poza tym nie wiedziałem czy i jak często teren cmentarza jest koszony a przedzierając się w tym dniu dwukrotnie na rympał lasem, wiedziałem, że prędzej mogę się potknąć o nagrobek niż go zauważyć. Dlatego pewnie też jesienią będę się tam plątał :)

Tydzień później ponownie zagościłem na pokładzie Szwejka lecz tym razem wtarabaniłem się doń wraz z rowerem. Taką sobie odmianę postanowiłem strzelić. Na wszelki wypadek nikomu nic nie mówiłem, żeby czasem któryś z forumowych szaleńców rowerowych nie postanowił dołączyć i mnie wykończyć :-D Pomyślałem, że potrenuję kapkę i wtedy Ну, погоди! Велосипедисты!:mrgreen:

Ale nim przejdę do opisu wycieczki chciałem poruszyć temat wznowionych połączeń kolejowych do Łupkowa. Teraz jest ich sporo (przynajmniej w wakacje) i kursują z Rzeszowa bądź Jasła więc jest w czym wybierać. Ja jestem z tego powodu bardzo zadowolony i chciałbym, żeby takie połączenia choćby tylko w weekendy utrzymano przez cały rok (tym bardziej, że mój autobus na Bukowiec nie został przywrócony nawet na okres wakacji!) :twisted:
W zależności od obranej stacji docelowej, w Bieszczadach jest się pomiędzy dziewiątą a dziesiątą, a na kurs powrotny trzeba być między osiemnastą a dziewiętnastą. Dla szaleństwa w terenie zostaje około ośmiu godzin, co pozwala na przejście całkiem fajnych tras. Koleją można dotrzeć do Łupkowa również z głębi Polski, gdyż przywrócono połączenie z Gdyni przez Warszawę i Kraków z przesiadką bez oczekiwania (podstawiony jest specjalny pociąg) w Jaśle. Po kilkunastu latach całkowitego bądź częściowego marazmu cieszy, że choć troszkę ożyły połączenia z Bieszczadami.

Jak to wyglądało kiedyś, można obejrzeć i posłuchać w bardzo ciekawym reportażu „Podróż sentymentalna na koniec świata”:
https://www.youtube.com/watch?v=_qt2asdqh3U

„Było tak, że jeśli ktoś nie dojechał do Zagórza pociągiem, nie był uważany za bieszczadzkiego turystę”* - są tacy na forum???


----------------------------------------------------------------------------------------------------------
*„Podróż sentymentalna na koniec świata” https://www.youtube.com/watch?v=_qt2asdqh3U

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

Stąd działem opadającym pomiędzy potokami Z Drążawy a Modrzą zacząłem schodzić w kierunku łąk na Horbie. Mimo, iż ten odcinek można pokonać w mniej niż dwadzieścia minut to udało mi się wydłużyć ten czas do półtorej godziny :-D Było to bardzo przyjemne wydłużanie gdyż popadłem w skrajne obżarstwo. Nijak nie dało się przejść obojętnie obok rosnących całymi łanami malin
Załącznik 44852
i niesamowicie oblepionych jagodami trześni
Załącznik 44849
Nie pamiętam kiedy ostatnio jadłem tak smaczne, słodkie i soczyste ptasie czereśnie.

---

Wtrącę małe sprostowanie nie swoimi słowami - "cechą charakterystyczną jagody jest brak endokarpu " więc czereśnia/wiśnia nie jest jagodą.

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

To może być tylko lokalna nazwa tak jak z borówkami, które podobno w centrum Polski nazywane są jagodami

---

Puszcza Sandomierska też obfituje w jagodę a stamtąd do centrum jeszcze ho ho ale obie formy są zrozumiałe i jednakowo smaczne :-D
Tak przy okazji regionalnego nazewnictwa to w Krakowie na płytki ceramiczne mówi się flizy i tu już miałem kłopot ze zrozumieniem o co chodzi pytającemu.

Przepraszam za offtop.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Slav

Wtrącę małe sprostowanie nie swoimi słowami - "cechą charakterystyczną jagody jest brak endokarpu " więc czereśnia/wiśnia nie jest jagodą.

---

Niby czytam zawsze post przed zatwierdzeniem a tu taki klops z jagodami :) Powinno być "oblepionych owocami" ale pewnie myślałem już o tych borówkach :) Dzięki za sprostowanie - przy okazji sprawdziłem w necie i dowiedziałem się co to jest endokarp! :)

Cytat:

---

Zamieszczone przez Slav

Puszcza Sandomierska też obfituje w jagodę a stamtąd do centrum jeszcze ho ho ale obie formy są zrozumiałe i jednakowo smaczne :-D

---

Też tak sądzę! :)

Odnoszę wrażenie, że gdyby nie pasjonaci kolei prowadzący kampanię społeczną www.KochamKolej.pl czyli Panowie Jerzy Zuba, Adam Filar, Igor Wójciak i Dawid Kubowicz z tymi połączeniami byłoby znacznie gorzej bądź nie byłoby ich wcale. Wielkie podziękowania dla Panów i wszystkich innych osób związanych z przywróceniem ruchu kolejowego za włożoną w ten projekt pracę i wieloletnie zaangażowanie!

Pan Jerzy Zuba wraz z Bieszczadersami nagrał kilka lat temu klip promujący wyżej opisaną kampanię społeczną, do piosenki „Stacja Zagórz”:
https://www.youtube.com/watch?v=Ze1f8SE9pFw

A teraz możemy z okien pociągu oglądać jak Pan Jerzy nagrywa przyjazdy i ruch na stacji w Zagórzu spacerując wzdłuż peronu, jednocześnie komentując z ożywieniem całą sytuację. Prawdziwy pasjonat!

Nie tak dawno kolej twierdziła, że przed linią Zagórz-Łuków nie ma przyszłości. Ja odnoszę wrażenie :wink: że kolej została zmuszona do reaktywacji tej linii i do dziś nie może wyjść ze zdumienia, że ludzie tam pociągami jeżdżą. Trzymam kciuki za Zubę & Co., może uda im się odpalić jakiś (*) pociąg na Ukrainę... To by była petarda :smile:

(*) mówi się o co najmniej dwóch wariantach, jeden z Krościenka a drugi z Przemyśla na południe.

Cytat:

---

Zamieszczone przez bartolomeo

(*) mówi się o co najmniej dwóch wariantach, jeden z Krościenka a drugi z Przemyśla na południe.

---

Piękne by to było:
wsiadasz w Krościenku - po drodze ci sprawdzają paszporty (jak w tym pociągu Przemyśl-Kijów)
i za pół godziny jesteś w Chyrowie:-D
Może dożyję ....

Jeszcze troszkę wspomnień z lat sześćdziesiątych:

„…w niedzielę o 5:30 rano wymarsz na stacje kolejową, na pociąg relacji Sanok – Zagórz i w Zagórzu przesiadka na pociąg Zagórz – Łupków (przez Rzepedź i Komańczę). (…)

W każdą niedzielę rano na dworcu kolejowym w Sanoku i Zagórzu roiło się od podróżnych, udających się w rejony Szczawnego, Rzepedzi, Komańczy, Smolnika, Łupkowa w celach hobbystyczno-rekreacyjnych. Jechali pszczelarze taszcząc ze sobą ule nadawane na wagon pocztowy, wędkarze z wędkami i plecakami na złowione ryby, grzybiarze, zbieracze jagód leśnych i śliwek w sadach połemkowskich no, i myśliwi z psami.

Całe to towarzystwo wsiadało do pociągu o godzinie 6:00, który kursował punktualnie,…

Wracając do podróżnych, to było ich tak wielu, że w pociągu nie uświadczyłeś siedzącego miejsca. W Rzepedzi wysiadało się na stacji i wzdłuż rzeki Osławy szło się z wędką w górę do Komańczy lub w dół do Szczawnego. Piękna rzeka Osława miała wówczas dwa razy tyle wody co dzisiaj i była rwąca tak, że ciężko było przejść na drugą stronę.(…)

…o dwudziestej godzinie był pociąg z powrotem do Sanoka i cała ta grupa ludzi z porannego kursu, spotykała się ponownie w pociągu.
Gwar i radość przepełniała wagony, a były to wagony bez przedziałów, podobne do dzisiejszego tramwaju, tym bardziej, że każdy wiózł jakieś łupy i miał w zapasie butelczynę na powrotną drogę. Pszczelarze chwalili się bańkami z miodem, wędkarze pokazywali opasłe plecaki jeszcze ociekające wodą, myśliwi transportowali zwierzynę na pomostach pomiędzy wagonami, grzybiarze i jagodziarze mieli pełne plecaki grzybów, a zbieracze śliwek pięćdziesięciokilowe worki ze śliwkami (na śliwowicę). Gwar w wagonach panował taki, że człowiek nie słyszał własnego głosu, jedni grali w karty – w oczko, inni pili na zdrowie, śpiewali, psy myśliwskie szczekały, ogólnie wielki piknik rekreacyjny.
Dzisiaj nie mamy pojęcia o tym, jak organizowało się czas wolny nie mając motocykla, samochodu czy biletu na samolot…”*

No i proszę, doczekaliśmy czasów gdy pociąg/wagon też jest bez przedziałów, pić co prawda nie wolno ale da się :-D. Na szczęście nikt zwierzyny nie transportuje ale można z okien obserwować zające, bażanty, myszołowy, czaple
Załącznik 44877
(przy odrobinie wyobraźni można ją dostrzec na lewo od wysepki)
i mnóstwo saren
Załącznik 44878 Załącznik 44879

Podróżni co prawda zamiast wędek i uli wożą rowery a plecaki służą im raczej do wędrówek a nie na ryby ale „ogólnie wielki piknik rekreacyjny” powrócił i ma się całkiem nieźle. W tym sezonie wakacyjnym już czterokrotnie podróżowałem pociągiem do różnych miejscowości położonych w dolinach Osławy i Osławicy, i miejsca siedzące zajęte były w zależności od kursu, tak między 40 a 100% (w jedną z niedziel w drodze powrotnej kilka osób siedziało na schodkach).

--------------------------------------------------------------------------------------
* Andrzej Radzik „Pasja łowiecka, to nie tylko las i pola”

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

Odnoszę wrażenie, że gdyby nie pasjonaci kolei prowadzący kampanię społeczną www.KochamKolej.pl czyli Panowie Jerzy Zuba, Adam Filar, Igor Wójciak i Dawid Kubowicz z tymi połączeniami byłoby znacznie gorzej bądź nie byłoby ich wcale.

---

Były takie lata, że ruch kolejowy w tych okolicach całkiem zamarł. Jeśli coś tu jeździło, to pan zawiadowca dwókółką popychaną i jego synowie na rowerach. Dobrym gwarantem, że nic tu dzisiaj nie pojedzie była córka pana zawiadowcy, czytająca na środku torów "Wesołą Szkołę 3".

http://ciekawe.tematy.net/2007/img/IMG_1403.jpg

Tym razem opuściłem pociąg na stacji kolei normalnotorowej w Nowym Łupkowie
Załącznik 44895
Przeprowadziłem rower przez tory i koło drewnianego budynku (tzw. Rzepedki wyprodukowanej przez Bieszczadzkie Zakłady Przemysłu Drzewnego w Rzepedzi) dawnej stacji kolejki wąskotorowej
Załącznik 44896
wskoczyłem na siodełko i mijając łupkowskie rondo Warszawsko-Rzeszowskiej przyjaźni :-D
Załącznik 44897
popędziłem asfaltową drogą w kierunku zakładu karnego, na wysokości którego droga zmieniła nawierzchnię na kamienisto-żwirową. Wkrótce dotarłem do głównej drogi asfaltowej i mijając zabytkowy krzyż przydrożny
Załącznik 44898
popędziłem w kierunku Smolnika. Jednak zanim pojawił się zakręt w lewo do Smolnika, pojawił się zakręt w prawo w starą łemkowską drogę wyprowadzającą na trasę byłego torowiska kolejki wąskotorowej
Załącznik 44899
Po kilkuset metrach droga zakręciła na łąki a ja kontynuowałem jazdę bujnie porosłą trawą półką torowiska
Załącznik 44900
Trawa całkiem tłumiła odgłosy toczącego się roweru i w pewnym momencie, wjeżdżając z rozświetlonych łąk w cień kępy drzew, wśród których prowadziła moja droga, musiałem ostro zahamować gdyż byłbym rozjechał posilającego się jenota. On w szoku, ja w szoku (w końcu pierwszy raz miałem okazję na czołówkę z jenotem), on do fosy przydrożnej i w krzaki, ja za aparat z nadzieją, że może gdzieś przemknie kawałek dalej. Niestety nie przemknął. Na wszelki wypadek aparatu nie chowałem i dyndał sobie przewieszony przez ramię. Po chwili wyjechałem na łąki z widokiem na Matragonę
Załącznik 44901
i na nich udało mi się upolować jakieś ptaszysko buszujące w trawie
Załącznik 44902

Śmignąłem dalej i wkrótce przeleciałem zabytkowym mostem
Załącznik 44903
nad Magurycznym Niżnym i dotarłem do starego cmentarza w Woli Michowej
Załącznik 44904 Załącznik 44905 Załącznik 44906
Stąd betonką puściłem się ku głównej drodze gdzie przydybałem drącego dziób myszołowa
Załącznik 44907

Na asfalcie zawróciłem w kierunku Smolnika i mijając rozpostarte nad Osławą mosty wąskotorówki
Załącznik 44909 Załącznik 44910
dojechałem do skrótu wijącego się wzdłuż meandrującej rzeki,
Załącznik 44911
której przeciwległy brzeg obfitował w malownicze skarpy
Załącznik 44912
We wsi zajrzałem na ulicę Henia Lenartowskiego
Załącznik 44913
- na kufelek
Załącznik 44908
I do cerkwi
Załącznik 44914
- na chwilę.
Stąd bród za brodem
Załącznik 44916
i już wcinam pierogi z sarniną w Duszatynie. Po pierogach nabrałem takiego wigoru, że pędząc przez Prełuki zignorowałem most i pociąłem prosto drogą o sympatyczniejszej nawierzchni
Załącznik 44915

Cytat:

---

Zamieszczone przez sir Bazyl

(...)
i na nich udało mi się upolować jakieś ptaszysko buszujące w trawie
Załącznik 44902

---

Długi podpowiadał, że w tej okolicy można spotkać orzechówkę, może to ona była ?